Ziołolecznictwo
Tradycyjna medycyna mongolska rozwinęła się i udoskonalała w oparciu o kulturę i wierzenia starożytnych Mongołów. Kiedyś krytykowana przez zachodni nurt terapii jako nienaukowa, dziś uznawana jest za jedną z najbardziej skutecznych form leczenia i coraz powszechniej wykorzystywana jest w połączeniu z metodami konwencjonalnymi.
Jednakże medycyna mongolska, by wyleczyć wykorzystuje jedynie niewielkie ilości leku. Zabiegi lecznicze ukierunkowane są na przywrócenie organizmowi równowagi, by możliwe było powrócenie do harmonii z naturą i duchem. Gałęzią, która w znacznej części wypełnia system medycyny mongolskiej jest ziołolecznictwo.
Tradycyjne leki mongolskie zyskały popularność stając się alternatywą dla współczesnej medycyny zachodniej, która niestety niemal w każdym przypadku jest inwazyjna i uzależniona od substancji chemicznych.Około jednej trzeciej wzorów do produkcji środków leczniczych stosowanych w medycynie mongolskiej pochodzi z rodzimych składników, które pozyskuje się na obszarach Tybetu. Pozostałą część roślin sprowadza się z Chin i Japonii. Produkcja formuł ziołowych w Mongolii dziś jest znacznie łatwiejsza i w dużej mierze obejmuje nalewki, proszki i tabletki wykonane z wielu ziół. Pigułki mają tę zaletę, że mogą być przygotowane z wyprzedzeniem w placówce medycznej, gdzie wszystkie składniki są dostępne.
Produkcją leków ziołowych na terenie Mongolii zajmują się obecnie coraz nowocześniejsze instytucje, które chcą wyjść naprzeciw oczekiwaniom zachodniego nurtu medycznego.
Na dzień dzisiejszy w Mongolii formalnie uznanych jest 97 unikatowych wzorów, z których pozyskuje się przepisy do produkcji lekarstw ziołowych, z czego 25 wzorów jest objętych członkowstwem ubezpieczenia medycznego. Wiele preparatów, które wciąż są obecne w użyciu powstało wieki temu, jednak zasady łączenia ziół (zwłaszcza te, które posiadają swoją historię) nie zawsze są jasno zdefiniowane w systemie medycyny mongolskiej. W głównej mierze opierają się one na złożonej analizie właściwości leczniczych, które odnoszą się do trzech głównych kategorii: Kategoria 6 smaków (słodki, słony, kwaśny, gorzki, cierpki, gryzący)
Kategoria 8 właściwości (ciężki, gładki, zimny, miękki, lekki, szorstki, gryzący, ostry)
Kategoria 17 efektów (zimno, gorąco, chłód, ciepło, rzadkość, wilgoć, szorstkość, lekkość, ciężkość, stałość, ruchliwość, ostrość, niewyraźność, łagodność, suchość, miękkość)Ogólnie rzecz biorąc, ziołowe preparaty z Mongolii najczęściej zawierają pierwiastek ciepła, ostrości i aromatyczności. Na ten wybór znaczny wpływ ma klimat tego kraju – na dużych wysokościach w Tybecie zazwyczaj jest zimno i wietrznie, stąd zadaniem ziół jest poniekąd zrekompensowanie tych warunków. Tak na przykład, zioła o ostrym smaku i charakterystycznym zapachu mają pobudzić funkcje systemu trawiennego, co często okazuje się być kluczem do odzyskania i zachowania zdrowia.Nie powinno dziwić, że wśród powszechnie wykorzystywanych tradycyjnych ziół leczniczych, w Mongolii najczęstsze zastosowanie znajdują te, które wykorzystuje tradycyjna medycyna indyjska – Ajurweda.
Niektóre z tych ziół są nam bardzo dobrze znane. Należą do nich m.in.: papryka, kardamon, goździki, imbir i inne ostre przyprawy, które w lekach są dodawane do składników pochodzenia lokalnego, takich jak na przykład piżmo.
Za króla mongolskiego ziołolecznictwa uznaje się migdałecznika chełubowca (erminalia chebula Retzius), mający w medycynie tradycyjnej niewyobrażalnie szerokie użycie. Preparaty pozyskane z owoców migdałecznika mają zastosowanie w terapii między innymi takich dolegliwości, jak: choroby systemu odpornościowego, łuszczyca, miażdżyca, choroba wrzodowa, choroby układu pokarmowego, pasożytnicze, reumatyzm, czy cukrzyca. Migdałecznik zyskał swoją popularność m.in. dlatego iż uważa się, że posiada wszystkie smaki.Wiedza i doświadczenie związane z leczeniem ziołami są dziś przekazywane dzięki tysiącom lekarzy mongolskich praktykujących medycynę naturalną na całym świecie. W ciągu ostatnich dziesięcioleci zostali oni gruntownie przeszkoleni w placówkach w Tybecie, Qinghai, Gansu i Sichuan.
W dziesięciu miastach, w Chinach założono jednostki medyczne (kliniczne i uniwersyteckie), w tym jeden duży w Lhasie i jeszcze większy w Pekinie, kształcących specjalistów w dziedzinie ziołolecznictwa mongolskiego.
Istnieje tam aż 57 szpitali medycyny tybetańskiej i 30 fabryk produkujących leki oparte na wzorach z Mongolii. Społeczność uchodźców w Dharamsali ma szkołę medyczną. Ziołolecznictwo mongolskie, podobnie jak i inne starożytne systemy medyczne jest oparte na bardzo złożonych zasadach postępowania wobec zdrowia i choroby. Nie wszystkie placówki, w których produkuje się zioła opierają swoją działalność na tych samych wzorcach i przepisach, zdecydowanie częściej wybierając skonkretyzowany charakter ich wytwarzania, dobierając jedynie kilka receptur i na nich opierając swoje specyfiki. Istnieje jednak kilka mieszanek oraz samodzielnych ziół, które stosowane są w sposób ogólny, co czyni je dostępnymi dla ludności na całym świecie. Do takich ziół pochodzenia mongolskiego należy np. rokitnik. W zależności od wzorca i leku, rokitnika wykorzystuje się do produkcji preparatów na takie zaburzenia, jak: dolegliwości żołądka i wątroby, choroby układu limfatycznego, choroby skóry, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, zaburzenia trawienia, chroniczne zapalenie płuc, czy przeziębienia. Medycyna i ziołolecznictwo mongolskie promowane są w znacznej części przez Chiny oraz przez tybetańskich lekarzy uchodźców. Ważne mongolskie teksty medyczne są tłumaczone na inne języki (głównie chiński i angielski) oraz badane przez naukowców i archeologów z Zachodu.
6.01.2015r
Kreator stron www - szybka strona internetowa