Teatr  Kabuki
Kabuki – to forma przypominająca mieszankę widowiskowego kabaretu, opery, moralitetu, procesji religijnej oraz „wyciskacza łez”. Zawiera się w niej muzyka i taniec, wielobarwność i patos, farsa i satyra. Mocno stylizowany język, specjalne pozy i najróżniejsze gesty, zezowanie, zawadiackie ruchy, akrobacje, nagłe wejścia, zmiany kostiumów i magiczne transformacje, wszystko to buduje nastrój zabawy. Teatr kabuki narodził się w XVII w., kiedy trupa aktorek zaczęła prezentować podczas świąt buddyjskich pewien rodzaj tańca, oraz odgrywać skecze nad brzegiem rzeki w Kioto.W 1629 r. Szogunat zakazał kobietom pojawiać się na scenie. Ich miejsce zajęli mężczyźni i do dziś obsadzają wszystkie role w teatrze kabuki, wystawienie spektaklu wiąże się z przestrzeganiem ścisłych konwencji dotyczących gestów, ruchów, barw kostiumów, peruk oraz makijażu. Również rodzaj tkanin wykorzystywanych do szycia kostiumów bywa z góry określony, widownia zwraca uwagę przede wszystkim na grę. Sama treść przedstawienia odgrywa drugorzędną rolę. Miłośnicy kabuki pragną oglądać ulubione gwiazdy w słynnych rolach. Od początku swego istnienia kabuki skupiało uwagę na aktorze. Nauka przyszłego artysty rozpoczyna się w wieku 3 lat, gdy dziecko aktorów-rodziców pozostawia się za sceną, by wchłonęło nastrój oraz, dźwięki muzyki. Scena kabuki jest pod wieloma względami wyjątkowa, szczególną uwagę zwraca przejście rozciągające się od sceny do drzwi znajdujących się z tyłu teatru. Tym swoistym pasażem czyli dosłownie „kwiecista droga”. Inny ważny element to kurtyna zdobiona pionowymi pasami – czarnym, zielonym i pomarańczowym odkrywana ze sceny od prawej do lewej strony.
W  kabuki, podobnie jak w niektórych innych rodzajach japońskiej sztuki scenicznej, sceneria zmienia się niekiedy podczas trwania sceny, z aktorami pozostającymi na scenie i przy podniesionej kurtynie. Obsługa wchodzi na scenę, dodając i usuwając rekwizyty, tła i inne elementy scenerii. Członkowie obsługi, zawsze ubrani całkowicie na czarno, tradycyjnie są uważani za "niewidzialnych". Istanieją trzy główne kategorie sztuk kabuki:
jidai-mono (時代物, historyczne)
sewa-mono (世話物, domowe; inaczej – z życia współczesnego)
shosagoto (所作事, taneczne) Wśród ważnych elementów teatru kabuki znajduje się mie (見得) – aktor utrzymuje wystylizowaną pozę, aby mocno określić charakter lub emocje swojego bohatera. Keshō, lub charakteryzacja, jest cechą stylu łatwo rozpoznawalną nawet przez osoby niezorientowane w tej formie sztuki. Pył ryżowy jest używany do stworzenia białego podkładu oshiroi, a kumadori zmienia lub wzmacnia do przesady rysy twarzy, aby uzyskać dramatyczną zwierzęcą lub nadnaturalną maskę dla aktorów.
Istnieje pięć głównych rodzajów japońskiego teatru: bugaku, no, kyogen, bunraku oraz kabuki. Jedynie trzy pierwsze to formy klasyczne. Ich przedstawienia pierwotnie przeznaczone dla szlachty i możnych, mają sztywną strukturę i podlegają dyscyplinie. Zarówno bunraku jak i kabuki to typowe sztuki sceniczne, wywodzące się z kultury Edo.
7.10.2013r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa