Shamisen
Shamisen to japoński instrument strunowy , który ma dźwięk podobny do banjo . Jego nazwa w języku japońskim oznacza dosłownie "struny trzech smaków". Shamisen  jest wykorzystany w Japonii co najmniej od 17 wieku ,  często wykorzystywany w  tradycyjnej muzyce japońskiej . Dziś shamisen jest wykorzystywany w festiwalach kultury i sztuki , przedstawieniach muzycznych , spektaklach teatralnych i tanecznych, oraz innych tradycyjnych japońskich uroczystościach . Korzenie shamisen są  bardzo stare. Egipcjanie wykonanywali  instrument w bardzo podobnej  formie i stylu co obecny shamisen , potem instrument trafił na Bliski Wschód a stamtąd do Azji. Jest prawdopodobne że  shamisen pochodzi od instrumentów przywiezionych z Chin ,chociaż Japończycy stworzyli własną unikalną interpretację tego starożytnego instrumentu strunowego . Istnieje także kilka różnych stylów japońskich shamisen , każdy z własnym dźwiękiem i towarzyszących mu stylów muzycznych . Istnieje bardziej klasyczny styl muzyki związany z shamisenem - jiuta. Shamisen stał się atrybutem gejsz, które akompaniowały sobie nim do ko'uta.
Konstrukcja
Korpus shamisen wykonany jest z drewna. Aby dzwięk brzmiał lepiej do
wnętrza wprowadzono ornament. Tylnia strona i przód obciągnięty jest
skórą, a w miejsce w które trafia plektron przyklejona jest skóra w
kształcie półksieżyca. Długi gryf wykonany jest także z drewna i można
go rozbierać do transportu. Struny są jedwabne, jednakże obecnie używa
sie rownież struny nylonowe. Skóra, kształt, ciężar, jakość drewna, miejsce podstawki pod struny itd. ma bardzo duże znaczenie na brzmienie dzwięku. Podstawka pod struny wykonana jest z kości słoniowej, drewna, plastiku itd. Także plektron posiada różne wielkosci i kształty. Brzmienie jest najbardziej charakterystyczną stroną shamisen. Gdy uderza
sie plektronem w strunę i skórę, możliwy do uzyskania dzwięk instrumentów perkusyjnych i dzwięczący między struną a korpusem dzwięk instrumentów strunowych stają się jedną całością. Rownież metalowy czubek gryfu może wywierać wpływ na rezonans.
Shamisen ma 3 rodzaje strun tonowych. Poza podstawowym i uroczystym brzmieniem honchyoshi istnieje radosne brzmienie niagari (dzwięk na drugiej strunie podwyższony o jeden ton od tonu podstawowego) i smutne brzmienie sansagari (zniżony podstawowy ton trzeciej struny). Ponieważ shamisen od początku był instrumentem akompaniujacym pieśniom nie ma
zdecydowanego interwału, wysokość dzwięku była strojona do śpiewaka.
Skóra na Shamisen
Do pokrycia pudła rezonansowego używa się 3 rodzajów skóry. Najwyższej klasy ze wzgledu na najlepsze brzmienie jest shamisen wykonany ze skóry kota. Skóra kota jest bardzo droga, dlatego większość shamisenów robi się ze skóry psa. Oba rodzaje skór są trudne w utrzymaniu, a przede wszystkim trudno jest je naciagnąć i nałożyć na część zwaną “dou”. Przy niedostatecznym naciagnięciu skóry, dźwięk shamisenu jest bardzo słaby, z kolei przy nadmiernym naciągnięciu łatwo jest ją zerwać. Przechowywanie instrumentu także nie należy do najprostszych, ponieważ trzeba trzymać skórę w niezbyt ciepłym i niezbyt wilgotnym miejscu. Naciągnięta na shamisen skóra daje dobre brzmienie tylko przez 2 lata. Skóra z kota  Shamisenze skóry kota jest instru mentem w tradycyjnym stylu. Cena skóry jest wysoka, ponieważ używa się do tego celu tylko strony brzusznej, a z jednego kota można zrobić zaledwie jeden instrument. Skóra z psa. Z jednego psa można zrobić kilka shamisenów, bo część brzuszna psa jest z reguły większa. Psia skóra jest mocniejsza od kociej, ale szybciej traci dobre brzmienie. Doskonała akustyka w nowoczesnych salach koncer- towych sprawia jednak, że często shamiseny z psiej skóry dają lepsze brzmienie aniżeli te wykonane z kociej skóry. Sztuczna skóra Wielu użytkowników shamisenu chciało mieć shamiseny, których nie trzeba tak często wymieniać. W la tach 80 wyprodukowano sztuczne skóry do shamisenu. Ten rodzaj skóry nie psuje się tak szybko, jak skóry naturalne, ale jest bardzo wrażliwy na gorąco. Wielu jednak shamisenistów woli tradycyjne shamiseny ze względu na cenę i przywiązanie do tradycji.
Dzwięk Shamisen
Ponieważ na shamisen grali przede wszystkim muzycy biwa z rejonu Osaka i Kioto, muzyka shamisen nosiła charakter powieściowy. Następnie wprowadzona do form kabuki i bunraku, dwóch narodowych teatrów które rozkwitły w epoce Edo, motywy "tokiwazubushi"(motyw wiecznej przystani) i "gitayobushi" (motyw obowiązku głównego bohatera) stały sie gatunkami tych teatrów. Shamisen posiada jeszcze jeden ważny aspekt. Jest nim muzyka kameralna. Postępowa rola teatru czy obrzedy religijne, wszystkie te części muzyki kameralnej są formami dla czystego rozkoszowania sie muzyką. Kameralność europejskiej muzyki kameralnej jest dosłowna. Japońska muzyka kameralna zwana "pieśnią ludową" była także generalnie wykonywana zespołowo na koto, shakuhachi itd., podobnie jak muzyka europejska na wiele instrumentów. Koto jest dużym, mającym 13 strun instrumentem podobnym do cytry, a shakuhachi to zrobiony z bambusa klarnet. Shakuhachi byl religijnym instrumentem związanym z zen a potem rozprzestrzenił sie także jako instrument kameralny.Takim sposobem shamisen, którego model został przekazany z Chin utrwalił się jako specyficzny instrument japoński a potem także konstruktywnie
zapożyczał muzykę chińską lub zachodnią.
Strojenie
Strojenie shamisenu wygląda inaczej niż przy gitarze i innych instrumentach strunowych. Na początku muzyk stroi największą strunę ze swoim głosem lub z głosem śpiewaka. Następne 2 struny dostraja się do pierwszej. Zazwyczaj są 3 rodzaje strojenia: „hon-choshi”, „niagari-choshi” i „san-sagari”. Struny shamisenu wykonane są z jedwabiu. Dobre nastrojenie utrzymuje się tylko przez minutę, dlatego muzycy często w trakcie gry dostrajają instrument.
Jak brzmi Shamisen ?
15.01.2014r
Kreator stron www - szybka strona internetowa