Opera  Chińska  cz.1
Opera  chińska jest jednym z najstarszych wytworów kultury, tuż obok greckich tragedii, czy też opery indyjskiej. Stanowi jedno z największych bogactw Chin.Podczas panowania dynastii Tang (618 – 907) cesarz Taizong założył szkołę operową i nazwał ją poetycznie Liyuan (Gruszkowy Ogród). Od tego czasu, wykonawcy chińskiej opery byli określani jako "uczniowie Ogrodu Grusz". Od początków panowania Dynastii Yuan (1271 – 1368) rozwój opery był popierany przez urzędników sądowych, cesarzy. Dzięki temu stała się tradycyjną formą sztuki. Podczas panowania dynastii Qing (1644 - 1911), stała się również modna wśród zwykłych ludzi. Przedstawienia oglądali w herbaciarniach, restauracjach, a nawet na prowizorycznych scenach. Opera składa się z różnorodnych pieśni, tańców, rozmów i szczególnego, charakterystycznego dialektu. Stopniowo następowało połączenie muzyki, sztuki i literatury w jednorodne występy na scenie. Towarzyszą im
tradycyjne instrumenty muzyczne, takie jak erhu, gong i lutnia, dzięki którym aktorzy przedstawiają unikalne melodie - co może wydawać się dziwne dla cudzoziemców - a także dialogi, które są pięknie napisane i
mają wysoką wartość literacką. W przeszłości dialogi promowały rozwój różnych stylów literackich, takich jak Zaju w dynastii Yuan. Dla Chińczyków, zwłaszcza starszych, słuchanie tradycyjnej opery to prawdziwa przyjemność. Najatrakcyjniejsze dla cudzoziemców mogą być różne style makijażu twarzy, który jest
jednym z najważniejszych elementów widowiska i wymaga specyficznych technik malarstwa. Przesadne wzory są malowane na twarzy każdego wykonawcy i mają symbolizować charakter postaci, jej losy. Technika ta prawdopodobnie pochodzi z dawnych religii i tańca. Widzowie, którzy są zaznajomieni z operą mogą poznać historię poprzez obserwowanie twarzy aktorów, jak również ich kostiumy.
Kolejną  techniką, która fascynuje ludzi w tej dziedzinie sztuki, są wspaniałe akrobacje. Aktorzy mogą ziać ogniem z ust, gdy grają duchy, każda część widowiska jest dopracowana w najmniejszych szczegółach. Minuta występu na scenie wymaga dziesięciu lat praktyki za kulisami. W ciągu ostatnich 800 lat, opera chińska ewoluowała na wiele różnych odmian regionalnych w oparciu o lokalne cechy i akcenty. Obecnie istnieje ponad 300 olśniewających, regionalnych stylów operowych.Opera  Kun, która powstała wokół prowincji Jiangsu, reprezentuje typowy, starożytny styl opery i charakteryzuje się łagodnością i przejrzystością
przedstawianych sztuk. Pozwoliło to zaliczyć operę do Światowego Dziedzictwa ustnego i niematerialnego. Opera Qinqiang z Shaanxi, znana z głośności i dzikości, opera Yu oraz Yue Huangmei są bardzo przyjemne w
odbiorze. Opera Pekińska, nazywana również „wschodnią operą”, reprezentuje najbardziej popularny styl operowy. Powstała z połączenia tych niezliczonych, regionalnych stylów.
Początki  opery chińskiej to opera lokalna „Huiban”. Jej szczyt popularności datuje się na XVIII wiek. Jedno z największych osiągnięć tego zespołu to występ z okazji urodzin cesarza w Pekinie w 1790 roku. Dzięki temu w latach późniejszych, wiele innych zespołów przybywało na pokazy, a ich aktorzy dążyli do perfekcji. Aktorzy  występujący pod szyldem opery chińskiej charakteryzowali się ogromnym  talentem i niezłomnością ducha. Jednym z najsłynniejszych artystów jest Mei Lanfang. Swoją karierę rozpoczął w wieku 8 lat, a jego debiut  nastąpił 3 lata później. W wieku 14 lat występował w grupie w Szanghaju i
szybko zdobył rozgłos. Grał głównie role kobiece, a w ciągu całego swojego życia zagrał ponad 100 różnych ról.Wprowadził  szereg innowacji do tradycyjnej opery, m.in. w dziedzinie strojów, sposobach gestykulacji, muzyki. Założył własną szkołę gry aktorskiej, odbył tournée po wielu krajach, popularyzując chińską operę. W 2008 roku swoją premierę miał film Chen Kaige’a, oparty na jego biografii.
Inni  wspaniali  aktorzy
(Portrety: najsłynniejsi aktorzy "Dan":  Cheng Yanqiu , Xun Huisheng , Shang Xiaoyun)
Opera pekińska jest bardzo symboliczną dziedziną sztuki, a muzyka służy określeniu czasu i miejsca rozgrywanej akcji. Ponadto mnogość typów postaci w operze pekińskiej wyróżnia ją na tle podobnych widowisk:
Sheng
(生) – postaci męskie, z reguły pozytywne. Dzielą się na dwie pary: wojskowe (wu 武) i cywili (wen 文) oraz starych (laosheng 老生) i młodych (xiaosheng 小生).
Dan
(旦) – postaci kobiece: obdarzone cnotami (zhengdan 正旦), kobiety złe i zepsute, często [też] służące i kurtyzany (huadan 花旦), stare (laodan 老旦), i biegłe w taichi - walce z cieniem (daomadan 刀馬旦).
Jing
(净, dosł. czysty) – to charakterystyczne, wyróżniające sie spójnością charakterologiczną postaci męskie. Przeważnie są to wojskowi. Dzielą się na kilka kategorii: cnotliwi (zhengjing 正净) tacy jak sędzia Bao Zheng, tzw. Erhualian (fujing 副净), oraz wojskowi (wujing 武净), na przykład Cao Cao, Guan Yu.
Chou
(丑) – postaci komiczne. Odgrywają raczej pomniejsze, mniej istotne dla głównego wątku role. Nie śpiewają, a jedynie recytują. Dzielą się na dwie kategorie: postaci komediowe cywilne (wenchou文丑) oraz akrobatyczno-walczące (wenchou 武丑)
Mo – postaci drugoplanowe.
Maski
Maski Opery Pekińskiej są makijażem malowanym na twarzach aktorów, który symbolizuje charakter i losy postaci. Normalnie, czerwony kolor twarzy ma znaczenie pozytywne i symbolizuje postać uczciwą; kolor czarny odpowiada za charakter obiektywny i symbolizuje postać odważną; twarze niebieska i zielona mają takie samo znaczenie, ale symbolizują także brak mądrości; twarze złota i biała mają znaczenie negatywne i symbolizują postać niepozytywną; twarze złota i srebrna charakteryzują postać sekretną i symbolizują anioła. 
26.02.2014r.
Opera  chińska - przedstawienia cz.2
Opera Huangmei -nazywała się kiedyś „piosenką Huangmei” albo „operą zbierania herbaty”, była cywilną operą rowszechnioną w prowincji Anhui, Hubei i Jiangxi w drugiej połowie XVIII wieku. Jedna ze stron opery Huangmei przeniosła się na wschód do An Ning, którego centrum jest miasteczko Huai Ning, kontaktując się z lokalną sztuką, śpiewając i mówiąc dialetem lokalnym, sformowała swój charakter. Jest to najwcześniejsza opera Huangmei. W połowie XIX wieku, pod wpływem „piosenki Qingynag i Hui”, przekształciła się w oficjalną operę. Od tego momentu jako jedna z oper została stopniowo poznana i zrozumiana przez ludzi. Wcześniejsza opera Huangmei miała specyfikę śpiewania i tańczenia, w których opisywano głównie zwykłe życie. Wówczas większością aktorów grających w Operę Huangmei byli rolnicy i pracownicy. Stroje aktorów zawsze były pożyczane od widzów. Można więc powiedzieć, że w tym okresie Opera Huangmei była formą artystyczną, poprzez którą rolnicy spędzali wolny czas. Opera Huangmei dzieli się głównie na dwa rodzaje: czyli „huaqiang” i „pingci”. Specyfiką „huaqiang” jest krótka opera, której treść opisuje zwykłe życie i „piosenki cywilne” a „pingci” jest długą operą z wieloma treściami, pełną humoru i różnych uczuć. Znanymi programami opery Huangmei są: „Tianxianpei”, „Niulangzhinv”, „Huaiyinji”, „Nvfuma”, „Fuqiguandeng”, „Dazhucao”, „Liushujing”, „Lanqiaohui”, „Luyu”. 
Opera Kun-W swojej historii rozwoju, opera Kun miała nazwę „Kun Qiang”, „Kun Diao”, „Kun Qv”, „Nan Qv”, „Nan Yin” i „Ya Bu”. Normalnie „Kun Qiang” przedstawia głównie piosenkę opery, „Kun Qv” przedstawia śpiewanie w operze.Rozkwit opery kun trwał prawie 230 lat: od dynastii Ming do dynastii Qing. Był to okres największych sukcesów osiąganych przez operę kun. Nieustannie pojawiały się nowe sztuki, wystawiane dzieła z dnia na dzień stawały sie dojrzalsze. Patrząc na formę zlikwidowano niedoskonałe części a doskonałe części uzupełniono i wzbogacono, dzięki czemu także krótka doskonała opera Kun(Zhezixi) mogła być wystawiana. Dzięki ZheZixi Kun Qu stawała sie popularna z powodu interesujących treści, doskonałej gry scenicznej i różnorodnych charakterów sztuki.Programy Opery Kun są bogate, słowa są ładne. Można więc powiedzieć, że czytanie oper kun jest również bardzo ciekawe. Kun Qu stała się operą mającą najwięcej pisarzy i twórczości w dynastii Ming i Qing. Kun Qi ma specyficzny system głosu.
Wystawianiu Kun Qu towarzyszą tańce, które są ściśle związane ze śpiewaniem, stając się kompleksową formą sztuki. Ogólnie mówiąc, literatura, muzyka, taniec, malarstwo i aktórzy zostali udoskonaleni w rozwoju Kun Qu.Rozwój Kun Qu reprezentuje
rozwój oper chińskich. Miała ona bezpośredni wpływ na rozwój Opery Pekińskiej, Opery Xiang, Opery Yue, Opery Huangmei i innych oper dlatego opera Kun jest nazywana „królem 100 oper”.
Opera Yu- znana jest także pod nazwami „Henanbangyi” i „Henangaodiao”. Nazwa Yu została wprowadzona po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej. Opera Yu jest rozpowszechniona w prowincjach Henan, Hebei, Shandong, Shanxi, Hubei, Ningxia, Qinghai, Xinjiang i innych. Jest ona w Chinach jedną z oper najbardziej popularnych.Opera Yu powstała pod koniec panowania dynastii Ming i na początku panowania dynastii Qing. Ówcześni Chińczycy bardzo ją lubili, dlatego rozwijała się dynamicznie.Po uformowaniu w Operze Yu, pojawiły się różne kierunki. W mieście Kaifeng istniała Xiangfudiao, w Shangqiu – Yudongdiao, w Luoyang - Yuxidiao i w Luohe - Shahediao. Głównymi instrumentami używanyni w operze Yu są: Banhu, Erhu, Sanxian, Pipa, Di, Sheng i Suonan. Opera Yu ma specyficzny charakter artystyczny. Sztuka ta jest bardzo bliska życiu zwykłych ludzi. Zawsze opisuje całą historię, w której występują różne wątki. Jest tam wątek niezgody, wątek miłosny i wiele innych,
przedstawiających uczucia ludzkie. Przed rokiem 1927 w Operze Yu nie występowały aktorki. Po ich pojawieniu się najbardziej popularnymi były Chang Xiangyu, Chen Suzhen, Ma Jinfeng, Yan Lipin, Cui Lantian, które reprezentowały 5 głównych stylów opery Yu.Istnieje ponad 1000 oper Opery Yu, których większość oparta jest na powieściach historycznych. W operę przetransformowano powieści takie jak Fengshen, Sanguo, Wagang, Baogong, Yangjiajiang i Yuejiajiang. Niektóre z nich opisują małżeństwo, miłość i ludzkie mentalności. Po powstaniu Chińskiej Republiki Ludowej, w Operze Yu pojawiły się opery nowoczesne i nowe opery
historyczne. Opera ta uległa nowemu postępowi. Najsłynniejszymi operami z tego okresu są: „Chaoyanggou”, „Małżeństwo Xiaoerhei”, „Weseli ludzie i konie”, „Małżeństwo pechowego starca”, „Próba dla męża” i „Czerwony owoc”
Opera „Sierota Zhao” -W okresie od 8 wieku przed naszą erą do 5 wieku naszej ery na terytorium Chin trwały walki ChunQiu. W owych czasach w Chinach istniało wiele krajów. Jin był jednym z nich. W kraju tym dwoma najważniejszymi ministrami byli Zhao Dun i Tu Angu. Zhao Dun był wobec króla lojalny, natomiast Tu Angu nie. Dlatego między nimi trwały ciągłe kłótnie i Angu zaplanował Zhao Dun zabić. Angu poszedł do króla i powiedział mu na temat Zhao Dun stek kłamstw. Król w nie uwierzył i Zhao Duna, jego krewnych i sługi, w sumie 300 osób, zabił. Tylko synowa Zhao Duna, Zhuang Ji, która była księczniczką nie została zabita i uwięziono ją w pałacu cesarskim. Zhuangji, kiedy została uwięziona była w ciąży i później w pałacu cesarskim urodziła syna. Nazywano go „sierotą Zhao”. Jego matka miała nadzieję, że kiedy syn dorośnie, zemści się za śmierć swego ojca. Dowiedziawszy się, że Zhuang Ji urodziła syna, Angu wysłał ludzi, aby go zabić.
Przyjaciel Zhao Duna, Chengying, był lekarzem. Aby uratować „sierotę Zhao”, poszedł on do księczniczki z pustą torbą medyczną. Włożył on syna Zhuang Ji do tej torby i chciał tajnie wynieść go z pałacu. Jednak przy bramie pałacu został odkryty przez generała Hanjue. Hanjue współczuł rodzinie Zhao Duna i przepuścił lekarza, a potem popełnił samobójstwo. Dowiedziawszy się, że sierota Zhao uciekł, Tu wpadł w złość i powiedział, że
jeśli Zhao się nie znajdzie w przeciągu najbliższych 3 dni wszystkie dzieci poniżej jednego zostaną zabite.Chengying i inny dobry przyjaciel Zhaogou, Gong Sunchu, rozmawiali o tym. Ich zdaniem, sierota Zhao i wszystkie dzieci mogłyby być uratowane tylko jednym sposobem, tzn. powinien zostać złapany człowiek z dzieckiem, które uzna się za Zhao. Chengying miał syna w wieku sieroty Zhao. Postanowił on go poświęcić. Poszedł on do Tu i powiedział, że sierota Zhao znajduje się w domu Gong Sunchu. Syn Chengying i Gong Sunchu zostali zabici.
Tu Angu myślał, że sierota Zhao został zabity i bardzo był z tego zadowolony. Ponieważ Chengying stracił własnego syna, więc uznał za swojego syna sierotę Zhao i nauczył go sztuki walki. Mieszkańcy kraju Jin uważali Chengying za człowieka nielojalnego i wierzyli, że to przez niego sierota Zhao został zabity. Chengying nic nie wyjaśniał i opiekował się sierotą Zhao.
15 lat później, jeden z lojalnych ministrów tego kraju, Wei Jiang, wrócił z zagranicy i usłyszał historię zabicia całej rodziny Zhaodun i wydania sieroty Zhao przez Chengying. Poszedł on do
Chengying i go pobił. Pomimo bólu, Chengying nie wyjawił prawdy. Ucieszył się, że Wei Jiang stanął w obronie sieroty Zhao, bo to było dowodem na to, że Wei Jiang był dobrym urzędnikiem i może kiedyś będzie mógł pomóc
sierocie w zemście. Mając pewność, że Wei Xiang nie zawiedzie sieroty Zhao Chengying wyjawnił mu prawdę. Wei Xiang bardzo się wzruszył i obiecał sierocie Zhao pomóc. Po powrocie do domu, Chengying, rysując obrazki, opowiedział sierocie Zhao historię jego
życia. Usłyszawszy ją sierota Zhao przysiągł zemstę.
To tylko 4 przykłady przedstawień Opery chińskiej myślę że temat wart uwagi, choć trudny i mało zrozumiały mnie jednak zachwyca strona wizualna i bardzo orginalna gra aktorów - Polecam
6.03.2014r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa