Okres  Nara
Okres  Nara  710 -796 n.e.  W 708. Cesarzowa Gemmei  wydała dekret o budowie nowej stolicy na nizinie w prowincji Yamato. Pewną rolę odegrali geomanci, którzy swoimi metodami sprawdzili szczęśliwe miejsce. Poza tym jednak teren był bardzo dobry. Na wschodzie Narę otaczała rzeka, a na południu było jezioro. Na północy znajdowała się góra, a na zachodzie przebiegała, co bardzo ważne, droga, która ułatwiała transport.  Teren był bardzo ładny, obficie zaopatrzony w wodę i położony niedaleko portu Naniwa, który w przyszłości przeobraził się w olbrzymie miasto Osaka. Szerokie nizinne łąki pozwalały na stworzenie odpowiedniego projektu dużego miasta, odpowiadającego potrzebom, jak i dostosowanego do godności japońskich władców. Stworzono specjalny urząd Nara-no miyako-o tsukuru tsukasa, jako komórkę odpowiadająca za budowę nowego miasta stołecznego. Także specjalny wysłannik udał się do chramu Ise-jingo, abypoinformować o decyzji cesarskiej boginię Amaterasu. W XII miesiącu roku odprawiono ceremonię jichinsai, czyli modły o pokój nowego miasta i ruszyła budowa. Pierwszy etap budowy skończył się w roku 710 i odtąd cesarze przez kilkadziesiąt lat, z niewielkimi przerwami, zamieszkiwali w tym mieście. Przed Narą nie było stolic w naszym rozumieniu tego słowa. Po każdej śmierci cesarza teren, na którym przebywał, był uznawany za nieczysty. Toteż za każdym razem opuszczano starą stolicę i tworzono nową na okres następnego panowania, taka sytuacja utrudniała sprawne administrowanie krajem, dlatego też już edykt z 646 roku zapowiadał wzniesienie stałej stolicy. Wprawdzie jego realizacja potrwała dosyć długo, ale warto było czekać. Licząca w chwilach świetności 200 tys. mieszkańców Nara, dla której wzorem była Cz'ang-an - chińska stolica dynastii T'ang, była w owym czasie jednym znajwiększych i najwspanialszych miast świata, świetnie i nowocześnie zaprojektowanym. Miasto miało kształt prostokąta nieco wydłużonego w kierunku południkowym: 4,3 x 4,8 kilometra, czyli trzykrotnie więcej od poprzedniego miasta stołecznego Fujiwara-kyo. Niedługo po intronizacji nowej stolicy dobudowano kolejne kwartały: Gekkyo, czyli Stolicę  Zewnętrzną oraz Ukkyo-Hokuhembo - Rejon Północny Prawej stolicy. Gekkyo wzniesiono na północnym wschodzie, a Ukkyo-Hokuhembo na północy. Miasto dzieliło się na kwartały nazwane bo, których granice wyznaczały ulice: biegnące z północy na południe bo-oji oraz ze wschodu na zachód oji. Wszystkie te duże arterie były numerowane: oji od 1 do 9 licząc od północy, natomiast z bo-oji była sprawa nieco bardziej skomplikowana. Po jednej stronie stolicy, było ich ponumerowanych liczbowo 4, po drugiej:kolejne 4 plus 3 krótsze w Części Zewnętrznej, czyli razem 7 numerów. Natomiast przez sam środek miasta południkowo biegła wielka arteria Suzaku-oji prowadząca od bramy Rashomon aż do dzielnicy cesarskiej Daidari. Dzieliła ona stolicę na dwie części: wschodnią - tzw. Sakyo, czyli Lewą Stolicę i Ukyo, czyli Prawą Stolicę. Wspaniałość miasta pokazuje miedzy innymi ulic. Suzaku-oji miało jej aż 85 metrów! Inne oji ok. 24 metrów, natomiast mniejsze koji, które wyznaczały podobszary leżące wewnątrz bo zwane tsubo albo cho, ok. 12 metrów. Narę otaczał mur, w którym, być może, wytyczono 12 bram po 3 z każdej strony.Archeolodzy odkryli pozostałości tylko jednej, wspomnianej już bramie Rashomon w południowym murze, której ruiny przykryła rzeka Saho. Była to olbrzymia budowla o szerokości 62 metrów i długości 22 metry. Liczba pozostałych bram bierze się z porównania z chińskim pierwowzorem, jednakszczegółów nie znamy.Północny fragment o wielkości ok. 1 kilometra kwadratowego zajmowało serce miasta,czyli dzielnica cesarska nazywana Daidari lub Heijo-kyo. Znajdowały się tutaj kwatery cesarskie, dworskie, urzędy, biura i budynki , a także pomieszczenia gospodarcze. Rankiem, wszystkich mieszkańców Daidari budził odgłos bębna, który pełnił także rolę sygnału do otwarcia bram. Za określanie czasu uderzeń w bęben odpowiadał uczony- specjalista od zegara wodnego, czyli rokoku - hakase. Kolejne bębnienie godzinę po świtaniu wyznaczało porę otwarcia urzędów, a południowe porę ich zamknięcia. W południe także zaczynał się handel na bazarach miejskich obydwu dzielnic stolicy, który trwał aż do wieczora. Toteż, jeżeli ktoś chciał załatwić sprawę urzędową, czynił to przed południem, a zakupy po. Wieczorne bębnienie wyznaczało czas zamknięcia bram i rynków. Miasto pogrążało się w mroku, oczywiście poza dworem cesarskim i domami dostojników oświetlanymi kosztownymi lampami olejowymi. Wspomniane wcześniej bazary na rynkach mieściły się przy ósmej oji, pomiędzy drugą, a trzecią bo-oji. Przy czym szybko bazar na rynku wschodnim skupił w sobie handel całego miasta. Nara to okres pobożnych cesarzy i cesarzowych. To budowa wspaniałych świątyń i wielki wpływ mnichów buddyjskich na rządy. Prawdopodobnie on właśnie spowodował, że cesarz Kammu postanowił przenieść stolicę do Nagaoki. Ponieważ do budowy użyto części materiałów z Nary, miasto zaczęło pustoszeć. Ostatecznie dekret intronizujący nowe miasto stołeczne wydano 11-ego miesiąca 784 roku. Kilka lat później nastąpiła kolejna przeprowadzka do Heian-kyo, a Nara powoli pogrążała się w cieniu prowincjonalnego zapomnienia.
8 obiektów w Narze zostało uznanych za Dziedzictwo Światowe Ludzkości
Świątynia Tôdaiji,
Świątynia Kôfukuji,
Chram Kasuga-Taisha,
Las Kasugayama,
Świątynia Gangôji,
Świątynia Yakushiji,
Świątynia Tôshôdaiji,
Teren dawnego pałacu w Nara.
Las Kasugayama leży tuż obok chramu Kasuga-Taisha. Jako miejsce święte dla shintoizmu był chroniony od 841 roku przed wyrębem i polowaniami. Jest to więc chyba najstarszy park narodowy na świecie, oaza pierwotnej przyrody w obrębie samego miasta. Świątynia Gangoji jest natomiast być może najstarszą ze wszystkich. Ufundował ją Soga Umako w VI stuleciu, jako Asukadera. Kiedy Nara stała się stolicą Gangoji została tam przeniesiona. Także w okresie heian rozwijała się. Z tej epoki pochodzi
budynek Gokuraku-bo, czyli Rajskie Kwatery pełniące funkcje pomieszczenia dla mnichów. Gokuraku-bo jest skarbem narodowym. W XII wieku świątynia ta była postrzegana jako niezwykle mocny ośrodek amidyzmu. Z kolei teren dawnego pałacu to miejsce wielu poszukiwań archeologicznych, otwarte dla zwiedzających od 1998 roku. Przy czym prace badawcze są kontynuowane.
Mniej więcej, dawnej Prawej Stronie Stolicy odpowiada dzisiejsza Zachodnia Stolica. Także ta część miasta posiada wiele wartych
obejrzenia skarbów. Jednym z nich jest na przykład Saidaiji, niegdyś zaliczana do siedmiu wielkich świątyń stolicy. Założona była w 765 roku przez cesarzową Shotoku, a o jej olbrzymim wpływie do dzisiejszego dnia świadczą okoliczne nazwy kwartałów zawierające wyraz "saidaiji". Świątynia jednak po ustanowieniu stolicy w Kioto nie potrafiła utrzymać swojej pozycji. Wyznacznikiem okresu upadku może być tutaj 846 rok, w którym to nawiedzana przez klęski żywiołowe Saidaiji popadła w ruinę. Nieco lepiej działo się w Kamakurze, gdy mnichowi Eisonowi udało się podnieść ją z totalnego upadku, jednak to było wszystko, na co mogła liczyć świątynia, która swego czasu należała do najwpływowszych. Obecnie nie dysponuje takimi wspaniałościami jak Todaiji, czy Kasuga, ani pod
względem budowli pochodzących z XVII wieku, ani zgromadzonych dzieł sztuki. Jednakże właśnie tutaj odbywa się dwa razy do roku, w drugą sobotę i niedzielę kwietnia oraz w drugą niedzielę października, ceremonia herbaty. Festiwale te są uznawane za jedne z najważniejszych wśród wszystkich imprez organizowanych w Narze. W Zachodniej Stolicy znajdują się także uznane Światowym Dziedzictwem Ludzkości świątynie: Yakushiji i Tôshôdaiji.
Zapraszam  do galerii
12.05.2014r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa