Okres  Muromachi
Muromachi-1336-1573 .Okres ten rozpoczyna się za czasów panowania cesarza Go-Daigo. Pod koniec XIII w. sytuacja polityczna Japonii była skomplikowana. Odparcie najazdu mongolskiego pogrążyło Japonię w chaosie. Na początku XIV w. zaczęły się pojawiać sygnały niezadowolenia społecznego. Dwór cesarski w Kioto rozpadał się na zwalczające się frakcje. Na znaczeniu traciły rody Hōjō i Fujiwara. Na pierwszy plan wysunął się ród Ashikaga, który ostatecznie położył kres siogunatowi Kamakura oraz rodowi Hōjō. Ten okres w historii Japonii nosi nazwę restauracji Kemmu.Cesarz Go-Daigo postanowił wykorzystać tę sytuację i nie dopuścić starszej linii cesarskiej do władzy. W 1331 r. wszczął bunt, został jednak pokonany i zesłany na wyspę Oki. W 1332 udało mu się uciec i zebrać znaczne siły, w skład których wchodziły oddziały Ashikagi Takauji'ego i Nitty Yoshisady. W latach 1334-1336 cesarz Go-Daigo dążył do restauracji władzy cesarskiej, jednak od pierwszej chwili zarysowały się różnice pomiędzy nim a rodem Ashikaga. W 1335 Ashikaga Takauji wystąpił przeciwko Go-Daigo i zajął Kioto. W tym samym roku osadził na tronie cesarza Kōmyō, a w 1338 uzyskał tytuł sioguna. Od tego czasu dynastia cesarska podzieliła się na dwie linie: tzw. dwór północny rezydujący w Kioto i dwór południowy rezydujący w Yoshino, na południe od Kioto.
Nowa struktura zachowała podział na organy centralne i prowincjonalne. Urzędy centralne wykazywały względną stabilność, ale w prowincjach ciągle następowały przesunięcia. W prowincjach mieli działać  wojskowi gubernatorzy (shugo) rekrutujący się spośród wasali domu Ashikaga (fudai-hikan). Niektórzy zasiadali na powierzonych im terenach i tworzyli sieci własnych zależności wasalnych, często przy tym  sprzeniewierzając się władzy sioguna. Oprócz funkcji wojskowych, przejęli też funkcje dotychczasowych urzędników cywilnych; nazywa się ich shūgo-daimyō. Wielu z nich przenosiło się do Kioto, aby być blisko centrum władzy. W prowincji  zostawiali pełnomocników (shūgodai), ci zaś często nie byli lojalni i zdobywali własne majątki, nie dbając o interesy suzerena.Z czasem objawiły się 2 płaszczyzny rozgrywek: shūgo zwalczali się lub tworzyli alianse na terenie Kioto, podczas gdy shūgodai rugowali suzerenów z ich własnych prowincji i rozszerzali zdobycze na ziemie sąsiadów. Te procesy, zwane od końca XIII wieku gekokujō (obalanie wyższych przez niższych), trwały do drugiej połowy XVI w. Jednocześnie słabła władza centralna. Hegemonia Ashikagów była krucha, bo opierała się na sojuszach ze skłóconymi shūgo. W całym kraju powstawały autonomiczne rejony pod władaniem shūgo lub shūgodai. Był to przedostatni etap kształtowania się rozwiniętej formy feudalizmu. Gospodarka typu shōen zanikła, gdyż po reformach cesarza Go-Daigo i późniejszych zamieszkach  dużo wielkich posiadłości rodu cesarskiego i arystokracji dostało się w ręce wojowników. Natomiast pozostali shūgo przywłaszczali je sobie pod różnymi pozorami. Posiadaczom shōenów opłaciło się oddawać je na własność wojownikom, a samemu zadowalać się opłatami. Okres Muromachi dzieli się na trzy podokresy: formatywny (rządy pierwszych trzech siogunów), rozkwitu (od 3. do 6. sioguna), upadku (od 7. do 15. sioguna). Ostatecznym ciosem dla autorytetu bakufu była wojna, zwana wojną ery Ōnin (Ōnin-no ran), której powodem były spory w rodzie
sioguna, w które wmieszały się wielkie rody Hosokawa i Yamana. Wojna toczyła się w Kioto przez 11 lat (1467-1477) i zostawiła stolicę w ruinie. Zakończyła się z powodu wyczerpania sił uczestników konfliktu. Odtąd Ashikagowie nie byli w stanie przeciwstawiać się gwałtom i zbrojnym napaściom. Ostatni siogun z tego rodu, Yoshiaki Ashikaga, objął urząd w 1568, wprowadzony do stolicy przez wojownika Nobunagę Odę. Gdy Yoshiaki popadł w konflikt z Nobunagą w 1573 został wygnany z Kioto. Tę datę uważa się za koniec okresu Muromachi. W tym okresie nastąpił rozwój miast i – mimo wojen domowych – także wielu dziedzin kultury i sztuki (m.in.: malarstwa tuszowego, kaligrafii, sztuki komponowania ogrodów, widowisk teatralnych, ikebany, ceremonii herbaty).
Malarstwo  tuszowe  z okresu  Muromachi
W okresie  japońskiego średniowiecza  powstało wiele technik  malarstwa jedną z nich jest Suiboku-ga. Sui – woda, Boku – tusz, Ga – obraz. Tradycja takiego rodzaju malarstwa wywodzi się z Chin. Pierwsze obrazy w tym stylu powstawały na terenie Państwa Środka około VII - VIII w. Głównymi jego twórcami byli buddyjscy mnisi z sekty chan ( jap. zen (禅). Prekursorami byli: Wu Daozi (jap. Godōshi (呉道子) oraz Wang Wei (jap. Ō I (王維). Początkowo prace chińskich mistrzów skupiały się na uwydatnieniu i dobrym skomponowaniu rodzaju kresek stawianych pędzlem. Z czasem jednak ich następcy zaczęli sięgać dalej i skupili się na ekspresyjności stawianych linii.
W VIII w. kiedy wymiana pomiędzy Chinami a Japonią przeżywała swój rozkwit, na terenie Japonii zaczęły pojawiać się dzieła znanych mistrzów chińskich, równie szybko jak ich sława rosła, pojawiali się naśladowcy. Na przełomie wieków VIII/IX, a potem X/XI pojawiło się wielu znakomitych malarzy tego stylu w Chinach: Jing Hao (jap: Keikoku (荊浩), Li Cheng (jap: Risei (李成), Fan Kuan (jap: Hankan (范寛), Dong Yuan (jap: Tōgen (董源), Su Dongpo (jap: Sotōba (蘇東坡) oraz Mi Fu (jap: Beifutsu (米ふつ), co przyczyniło się do jeszcze szybszego przenikania tej techniki do krajów sąsiadujących, Korei i Japonii. Na wyspach Kraju Wschodzącego Słońca ten rodzaj malarstwa zaczęto uprawiać na poważnie dopiero w okresie Kamakura . Początki rozwoju suibokuga związane są silnie z dwiema postaciami politycznymi, mianowicie siogunami z ówcześnie (okres Muromachi ) rządzącego rodu Ashikaga : Yoshimitsu i Yoshimasa . W tym początkowym okresie styl ten był wyciszony i wyrafinowany oddając to co najistotniejsze w doktrynie sekty zen, której mnisi byli prekursorami suibokuga. Z czasem jednak (w późniejszych okresach) sięgając po coraz nowsze techniki wyrazu jak ("złamany tusz", "rozlany tusz" czy w końcu polichromię ) malarstwo to nabrało cech dekoracyjności oraz rozmachu porównywanego z dziełami kolorowymi. 
Okres Muromachi to czas rozwoju  sztuki na wielu płaszczyznach o których wspominałam we wcześniejszych artykułach np. ikebana czy ceremonia parzenia  herbaty.
Zapraszam  do  galerii
22.06.2014r
Kreator stron www - szybka strona internetowa