Okres  Kofun
Okres Kofun trwał od III do VIII w.Periodyzacja ta wiąże się z powstawaniem i zanikaniem bardzo
charakterystycznych dla tego okresu kurhanów (kofun), będących właściwie wyznacznikami jak i głównymi czynnikami, które spowodowały rozgraniczanie i odróżnianie tego okresu w continuum czasowym, a także przyczyniły się do jego nazewnictwa. Istnieje podział na podokresy (wczesny, średni i schyłkowy), ściśle związany z grobowcami, ich powodemsą różnice w rozmiarach, kształtach, a także wyposażeniach kofunów. Na podokresy średni i schyłkowy przypadły również bardzo ważne wydarzenia whistorii politycznej Japonii, dzięki temu od V do VIII wieku trwał równolegle i bliżej niepowiązanie, okres Yamato.
Znakiem, który niewątpliwie zawiadomił o rozpoczęciu się nowego okresu są wcześniej wspomniane kofuny, czyli monstrualne kurhany. Odnaleziono ich na terenie Japonii łącznie ok. 10 tysięcy. Do V wieku, czyli do końca podokresu wczesnego, kofuny budowane były na zboczach gór lub pokaźniejszych wzniesień. W V wieku kurhany powstają niżej, konstruowane są w dolinach, przybierając tak gigantyczne rozmiary, iż same wyglądają jak wzgórza. W okresie schyłkowym doskonale widać, iż rozmiary grobowców nie są już tak pokaźne, ewolucję widać także w ich kształcie. Kofuny przyjmowały różnorakie kształty, od kwadratowych, poprzez prostokątne, kończąc na owalnych. Znacznie bardziej reprezentatywne są te w kształcie dziurki od klucza, tykwy i ósemki. Te pierwsze budowane były głównie w średnim podokresie, natomiast te drugie u schyłku. Kurhany otaczane były fosą, czasami dwiema. Największy grobowiec, miejsce spoczynku cesarza Nintoku, znajduje się niedaleko Osaki, w Sakai. Ma ponad 800 metrów długości. W kurhanach zostawiano różnego rodzaju przedmioty, które miały najprawdopodobniej znaczenie magiczne. Były to ceramika, narzędzia użytku codziennego, miecze, zbroje, czy brązowe lustra. Najbardziej charakterystycznymi znaleziskami okresu Kofun są naczynia i rzeźby w glinie, zwane haniwa, które ustawiane były na powierzchni kurhanów. Przedmioty te zaczynają pojawiać się pod koniec III w. Rzeźby te są niezwykle cenne dla historyków, ponieważ są niewyczerpaną skarbnicą wiedzy o ówczesnych ludziach, budownictwie, kulcie, a także życiu codziennym. W drugiej połowie VII w. wyraźnie widać, iż kurhany zanikają. Jak tłumaczą historycy, głównym tego powodem były względy gospodarcze, a także rozpowszechnienie się zwyczaju kremacji, co wiąże się z kolei z wprowadzeniem do kraju buddyzmu. Według kroniki Nihongi, cesarz Kotoku nakazuje wtedy chować ciała na cmentarzach, a także wyznacza rozmiar kofunu, względem pozycji zmarłego. Ogromne grobowce budowane z niesamowitym zapałem, mają być przykładem postępującego podziału klasowego i wytworzenia się hierarchii, na szczycie której stali bogaci arystokraci rodowi. Rody (uji)złożone były z rodzin, które zamieszkiwały to samo terytorium, pochodziły także od tego samego przodka. Każdy ród posiadał swoje bóstworodowe, było to ważne spoiwo tych ugrupowań. Kult bóstwa rodowego (ujigami)opierał się głównie na czczeniu deifikowanego przodka. W czasach, gdy rody były grupami szczelnie zamkniętymi, nie dopuszczającymi nikogo z
zewnątrz, kulty były hermetyczne. Dopiero, gdy organizacje rodowe nieco się poluźniły, bóstwa przechodziły przeobrażenia, dołączając jak, np. Amaterasu do panteonu shintoistycznego. Najważniejszą postacią każdego rodu był naczelnik, to on sprawował władzę razem z najbliższymi krewnymi. Najniżej w hierarchii rodów stali niewolnicy. Dzieleni byli napięć kategorii. Wykorzystywani byli do szerokiej gamy prac, od robót w gospodarstwach po prace publiczne.
Zapraszam do galerii
02.05.2014r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa