Okres  Jomon
KYŪ-SEKKI-JIDAI (lata 100000- 12000 p.n.e.). Badania nad prehistorią Japonii zapoczątkował Amerykanin – Edward Sylvester Morse – prowadząc od 1877 r. wykopaliska na stanowisku Omori. W czasach najdawniejszych istniało połączenie lądowe pomiędzy dzisiejszą Japonią a lądem kontynentu azjatyckiego. Przyjmuje się, że najstarsze ślady bytności człowieka na wyspach sięgają około 35000 p.n.e. Jak ustalono pierwsi mieszkańcy posiadali cechy charakterystyczne dla ludów Azji Południowo-Wschodniej (grupa Sundadont). Według jednej z teorii ich potomkowie to współczesna ludność Ainu – zamieszkująca na wyspie Hokkaido. Wcześniejsze ślady bytności człowieka budzą wątpliwości. Jakkolwiek badania archeologa-amatora Fujimura Shinichi datowały najdawniejsze znaleziska nawet na 500000 p.n.e. JŌMON-JIDAI (lata 12000- 300 p.n.e.). To nazwa japońskiego neolitu. Powstały wtedy najstarsze naczynia ceramiczne, zdobione charakterystycznym motywem wzoru sznurowego (jōmon). Pojawienie się ceramiki – pomimo łowiecko-zbierackiego trybu życia ludności – stanowiło moment przełomowy dla rozwoju tamtejszych ziem: umożliwiało obróbkę termiczną żywności, ułatwiało konserwację i akumulowanie produktów. Ten długi okres dziejów podzielono na podokresy: JŌMON ZACZĄTKOWY (lata 12000- 7500 p.n.e.). Właśnie wtedy powstały najstarsze w skali świata naczynia ceramiczne, wyprzedzające wiekiem ceramikę z Mezopotamii. Jednakże technologia ich produkcji opierała się nie na wykorzystaniu koła garncarskiego, lecz na ręcznym doklejaniu poszczególnych fragmentów gliny i ostatecznym wypalaniu dzbana. Wśród wielu rodzajów aplikacji spotykanych na naczyniach z tego okresu najistotniejsze to: ceramika ze wzorem w grochy (toryumon), ze zdobieniami linearnymi (ryukisenmon), z odciskami palców (tsumegatamon), ze wzorem sznurowym (oatsu) oraz bez zdobień (mumon). Najważniejszy typ ceramiki z tego okresu nazwano Muroya. JŌMON POCZĄTKOWY (lata 7500- 4000 p.n.e.). Nastąpił wówczas dalszy postęp w produkcji naczyń ceramicznych. Powiększała się liczba ludności, co przekładało się na wzrost wielkości osiedli. Według szacunków wielkość populacji sięgała wówczas 22000 osób. Wśród typowych wzorów naczyń wyróżniono: zdobione poprzez owijanie sznurem (yoriitomon), rzeźbienie ostrym kawałkiem drewna (oshigatamon) lub muszlą (kaigara chinsenmon). Główne typy ceramiki z tego okresu to: Natsushima, Inaridai, Mito, Schiboguchi, Kayama, Igusa i Tado. JŌMON WCZESNY (lata 4000- 3000 p.n.e.). Nastąpił wtedy wzrost temperatury, a co za tym idzie powiększyła się wielkość produkcji i populacji do około 100000 osób. W rezultacie pojawiały się osiedla złożone z coraz większej liczby ziemianek. Pozostałością tamtych czasów są pagórki muszlowe (kaizuka), usypane jako swoiste wysypiska śmieci z osady, które być może pełniły także pewne funkcje kultowe. Charakterystyczne wzory na naczyniach z tamtego okresu przybierały kształt: diagonalny (ayasugimon) i piórowy (ujo-jōmon), a główne typy ceramiki z tego okresu to: Ento, hanuzami, Sekiyama, Kurohama, Jūsanbodai, Kaso, Moroiso A, B, C, i Ukishima. JŌMON ŚRODKOWY (lata 3000-2000 p.n.e.). Ocieplenie klimatu dotarło wówczas do zenitu; równocześnie kultura neolitu japońskiego osiągnęła swą kulminację na nizinie Kantō. Powstawały duże osady, jak: Sannai Maruyama. Rozwinięto produkcję figurek rytualnych (dogū), wznoszono kręgi kamienne. Główne typy ceramiki z tego okresu to: Katsusaka/Otamadari, Kasori E1 i Kasori E2. JŌMON PÓŹNY (lata 2000- 1000 p.n.e.). Wraz z ochłodzeniem klimatu zmniejszała się liczba osiedli. Jednocześnie rozwijano formy kultu: wznoszono nowe kręgi kamienne, rozwijano produkcję dogū. W dziedzinie ceramiki powrócono do zdobnictwa za pomocą sznura (surikeshi jōmon). Główne typy ceramiki z tego okresu to: Goryo, Shyomyouji, Horinouchi, Kasori B1, Kasori B2 i Angyo 1.JŌMON KOŃCOWY (lata 1000- 300 p.n.e.). Nastąpiło wtedy dalsze ochłodzenie klimatu i zmniejszenie liczby osiedli. Stopniowo popularność zyskiwały też produkty z laki. Produkcję ceramiki ograniczano ilościowo, a jej zakres występowania miał charakter lokalny. Główne typy ceramiki z tego okresu to: Angyo 2 i Angyo 3.
Ciężko dokładnie stwierdzić jak ówcześni ludzie, zamieszkujący współczesną Japonię, wyobrażali sobie “życie po życiu”. Istnieje wiele teorii na ten temat, opartych na sposobie pochówków. Pochówki bywały dość zróżnicowane, inaczej chowano dzieci, a inaczej dorosłych. Niekiedy zwłoki grzebane były wraz z przedmiotami, które miały rzekomo pomóc nieboszczykowi na “tamtym świecie”. Niektóre czaszki młodzieńców posiadają znaki pośmiertnie wybitych przednich zębów. Część szkieletów z tego okresu odnaleziona została w pozycji na wznak, inne zaś w pozycji kucnej, co może dowodzić, iż grzebane były żywcem. Zdarza się odnaleźć ślady palenia zwłok, a także barwienia czaszek za pomocą ochry.
 Ciekawe są także gliniane figurki zwane dogū. Tworzone były z wypalanej gliny, wykazują one wysokie zaawansowanie technologiczne, podobnie jak bogata ceramika, której okres Jōmon zawdzięcza swą nazwę. Wśród dogū, wizerunki kobiet prezentowane są bardzo obficie, cechy typowo kobiece są wyraźnie zaznaczone. Piersi, organy rodne oraz wydatne brzuchy ukazywane są w dość przesadnej formie. Obok wizerunków kobiet znaleźć możemy także podobizny zwierząt, co może oznaczać, iż istniał ówcześnie animalizm.
Obok: Dogū – wizerunek kobiety 
Bardzo intrygującymi znaleziskami są kręgi kamienne. Utworzone były z kamieni ułożonych w określonej odległości od menhiru znajdującego się w centrum. Średnica największego kręgu wynosi 45 metrów, znajduje się on w Ōyu. Na temat tych obiektów istnieje kilka teorii. Według jednej, kręgi są wyrazem kultu kamienia, a według innej – miejscem rytualnym kultu słońca.
Obok : Krąg kamienny 
Zapraszam do galerii
28.04.2014r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa