''  Moda  w Tybecie ''
Tybetańczycy są dumni ze swoich tradycyjnych ubiorów i ozdób, odzwierciedlają one bowiem historię, kulturę, wiarę, charakter i bogactwo miejscowej ludności. Głównym materiałem do wyrobu ubrań, butów, czapek jest pulu – czyli tybetański filc. Wytwarzany jest w Tybecie od ponad 2000 lat. Wełnę owczą, przedzie się ręcznie przy pomocy wrzeciona, a następnie tka na niewielkich domowych krosnach z drewna.
Otrzymana w ten sposób tkanina, ma zazwyczaj 24 cm szerokości, jest gruba, gładka i miękka. Następnie materiał jest barwiony w zależności od przeznaczenia: czarny – na ubrania buty i kapelusze, czerwony, niebieski lub zielony – do produkcji ozdób. Produkcją pulu wsławiły się Nangarze i Gyantse, a produkowane tam tkaniny znane są nie tylko w całym Tybecie, ale i poza jego granicami. Typowym elementem stroju kobiecego jest pasiasty fartuch. Noszą go jedynie zamężne kobiety. Paski mogą być szerokie, w mocnych kontrastowych kolorach, lub uznawane za bardziej eleganckie, w wąskie paski o stonowanych barwach. Najbardziej popularne są długie fartuchy zawiązane wokół talii i sięgające rąbka spódnicy. Szyje się je trzech kawałków materiału o różnych wzorach. Uzupełnieniem stroju jest kapelusz. Tybetańczycy produkują wiele rodzajów nakryć głowy – w lecie nosi się kapelusze wełniane, wiosną – filcowe, zimie zaś czapki z futra lisa. Eleganckie kobiety z Amdo noszą przypominające plaski krążek kapelusze ze skóry owczej od góry obszyte kolorowym jedwabiem.
Strój męski jak i damski składa się z koszuli i szaty wierzchniej zwanej czuba, wykonanej zazwyczaj ze skór owczych (noszonych włosem do środka) lub z pulu. W wydaniu męskim jest to coś w rodzaju szerokiego płaszcza, zapinanego pod prawym ramieniem. Damskie czuby są węższe, z rękawami lub bez. Do przepasywania czuby służy tekstylny pas wykonany z czerwonego, żółtego lub jasno zielonego jedwabiu (młode dziewczyny mogą nosić także różowe pasy), opasujący talię dwa razy i zawiązany na węzeł z tyłu. Mężczyźni za pasem noszą krzesiwo, igielnik lub sztylet, a kobiety miedziany lub srebrny haczyk używany do przymocowywanie wiadra podczas dojenia jaków, a czasami nawet dziecko. W ciągu dnia jeden rękaw czuby owinięty jest wokół tali – umożliwia to swobodne poruszanie, oraz pozwala odprowadzać ciepło. Mimo że strój ten nie ma kieszeni za pazuchą jest wiele miejsca na potrzebne rzeczy – miskę na tsampę, malę (różaniec), czy młynek modlitewny.
Buty. Można wyróżnić kilka typów tradycyjnego obuwia – buty z długą cholewką, buty z krótką cholewką, buty bez podszewki, i buty wyścielane bawełną. Robi się je z skóry bydlęcej, sztruksu lub pulu (filcu). Podeszwy wykonuje się z 5 – 7 warstw skóry wołowej. Nomadzi noszą zazwyczaj sięgające kolan kozaki zrobione z wolej skóry lub pulu. Buty mogą mieć różne kolory, niektóre są proste inne bogato haftowane. Noski mogą być proste, kwadratowe, ostre lub zagięte do góry. Z tyłu znajduje się zazwyczaj 10 centymetrowe podcięcie ułatwiające wkładanie i zdejmowanie buta. Do mocowania butów by nie zsuwały się z łydki służą ozdobne taśmy. Mają one jeszcze jedną funkcję, w rodzinach poliandrycznych (czyli takich, w których kobieta ma kilku mężów) wiesza się je na klamce sypialni żony by dać znać domownikom, iż gości u niej jeden z mężów.
Nie ma drugiego tak kochającego dodatki do stroju narodu co Tybetańczycy. Najbardziej jest to widoczne podczas festiwali i świąt, kiedy to Tybetańczycy wkładają na siebie wszystkie swoje skarby.Klejnoty przekazywane są w rodzinie z pokolenia na pokolenie. Ozdoby są swoistą lokatą bankową – do niedawna większość rodzin prowadziła koczowniczy tryb życia, przenosząc się co kilka miesięcy na dogodniejsze pastwiska, potrzebowali więc takiej formy deponowania majątku, która byłaby łatwa do transportu. A ponieważ nie mogli inwestować w nieruchomości czy ziemię, to od stuleci lokowali pieniądze w dziełach sztuki, szlachetnych tkaninach, a zwłaszcza ozdobach.
Zarówno kobiety jak i mężczyźni noszą naszyjniki, kolczyki i bransoletki. spinki do włosów, Wykonywane są one z jadeitu, bursztynu, turkusów, pereł, kamieni zi, macicy perłowej, kości, złota, srebra, kamieni szlachetnych i innych metali. Podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych w Khamie odkryto ozdoby I. w. n.e., które wyglądały niemal identycznie jak te noszone współcześnie. Tybetańczycy wierzą, że kamienie posiadają duchową moc, mogą zapewnić szczęście, ochronę i chorobę. Najbardziej poszukiwany jest czerwony koral. Wykopaliska wskazują, że wierzenia te wywodzą się z prebuddyjskiej religii Bon.
7.06.2014r
Kreator stron www - szybka strona internetowa