Medycyna w Mongolii
Najstarszym odnalezionym śladem działalności medycznej na terenie dzisiejszej Mongolii jest czaszka, na której widoczne są wyraźne ślady trepanacji. Wykopano ją z huńskiego grobu datowanego na III wiek naszej ery. Tradycyjna Medycyna Mongolska liczy sobie kilka tysięcy lat. Przez cały ten okres była dogłębnie studiowania i udoskonalana. Ten ogrom wiedzy gromadzony przez tak długi okres czasu, pozwolił zdobyć wiedzę niezwykle skuteczną. Jej odwołanie do naturalnych form terapii, pozwala na leczenie bez skutków ubocznych. W Tradycyjnej Mongolskiej Medycynie, chorobę postrzega się jako brak równowagi w trzech systemach zwanych: Chi, Szara, Badahana. Tworzą one wspólny, zintegrowany system który reprezentuje stan duchowy i fizyczny człowieka.

Chi oznacza powietrze i jest odpowiedzialny za układ nerwowy.
Szara oznacza żółć i jest odpowiedzialny za układ trawienny.
Badahan oznacza śluz i jest odpowiedzialny za układ limfatyczny.

Wszystkie organy w organizmie są ze sobą powiązane i w ścisłej synergii. Zakłócenie pracy jednego z organów utrudnia, a czasami uniemożliwia funkcjonowanie innym. Stąd w filozofii Medycyny Wschodniej – choroba jest wynikiem zaburzenia równowagi, która panuje między układami. Lekarz lecząc, nie może jedynie skupiać się na fizycznych aspektach. Dla zdrowego człowieka, stan wewnętrzny jest równie ważny jak stan fizyczny.Wola, siła duchowa wraz ze zdrowym ciałem powinny iść w parze. Ta współzależność prowadzi do doskonałości, do idealnej równowagi między ciałem a duchem.
Podstawową księgą medyczną Mongołów jest „Dżud-szi” (tyb. rgyud bzhi), która omawia wszelakie główne zagadnienia medycyny.
Posiada ona cztery rozdziały:

1. Tantra podstaw (rtsa ba’i rgyud),
2. Tantra wyjaśnień (bshad pa’i rgyud),
3. Tantra pouczeń (man ngag gi rgyud),
4. Tantra uzupełnień (phyi ma’i rgyud).
Istota książki opiera się na dyskusji, toczy się ona pomiędzy Zrodzonym z Umysłu (yid las skyes) a mędrcem o imieniu Poznanie Wiedzy (rig pa’i ye shes). Porusza tematy chorób, ich przyczyn, sposobów leczenia, jest bardzo cennym bogactwem wiedzy medycznej Dalekiego Wschodu. Nie wiadomo kiedy ta księga powstała oraz kto dokładnie jest jej autorem, przypuszczalnie datuje się ją na VII wiek, są też osoby które przypisują jej źródła w wieku XII. Rdzenni Mongołowie przypisują autorstwo księgi Buddzie Śakjamuniego, nazywanego tu Buddą Mistrzem Medycyny.
Energia przepływająca przez nasze ciało musi mieć otwartą drogę, aby dopływać do wszytskich narządów i przynosić im życiodajną siłę. Gdy część tej energii zostanie zablokowana - przychodzi stan chorobowy, a w następstwie bardzo poważne skutki zdrowotne. Jak lekarze mongolscy badają tętno? Odbywa się to w podobny sposób jak w przypadku medycyny akademickiej, lekarz przyciska swe palce do tętnicy promieniowej na ciele pacjenta i wsłuchuje się. Badane są: prędkość bicia serca, częstotliwość uderzeń, jakość uderzeń - w sumie aż 32 cechy! To o wiele większa precyzja i doświadczenie niż u naszych lekarzy. Po dokładnych analizach pulsu przychodzi kolej na następne badania, równie ważnym jak badanie pulsu są oględziny języka. Tu lekarz zwraca uwagę na kolor, kształt, rodzaj nalotu i wszelkie inne charakterystyczne cechy. Oprócz badań pulsu, języka dokonuje się również obserwacji zachowania pacjenta, tonu głosu, jego burzliwości mówienia, analizuje się wydzieliny ciała, poznaje historię życia, relacje z otoczeniem. Jeżeli zachodzi taka potrzeba medycyna mongolska posługuje się również badaniami specjalistycznymi tj. USG, analiza krwi etc. Dopiero taki zestaw danych daje ogólną wizję możliwych chorób i pozwala opracować plan terapii leczniczej.
5.01.2015r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa