Historia  tradycyjnej  medycyny  chińskiej  
Chiny są kolebką najstarszych i najbardziej ugruntowanych cywilizacji. Historia tego kraju jest spisywana w sposób nieprzerwany od ponad 5.000 lat. Chińska kultura dbałości o zdrowie określana jest także jako „kultura długowieczności” i uważa się, że odegrała istotną rolę w rozwoju cywilizacji. Z doniesień medycyny wschodu dowiadujemy się, że siedmioletnie dziecko jest w stanie zrozumieć zasady medycyny chińskiej  które są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Jest tak prosta, tak fundamentalna, tak naturalna dla tamtejszych społeczności.
W myśl „naturalnych” koncepcji życia, człowiek ma trzy okresy rozwojowe – którym przypisuje się różne tendencje rozwojowe:
1. do około 30 roku życia – głównie rozwój cielesny
2. do około 60 roku życia – głównie rozwój intelektualny
3. do około 90 roku życia – głównie rozwój duchowy
Osoby umierające około sześćdziesiątki tracą właściwie najważniejszy etap życia, który jest ukoronowaniem poprzednich, a ich dusze nie są jeszcze dojrzałe i wystarczająco przygotowane do przejścia do innego świata …
Lekarzom w dawnych Chinach płacono właśnie za to, by nie być chorym! Dawna, klasyczna medycyna chińska, jak i jej uwspółcześniona wersja znana jako tradycyjna medycyna chińska (TMC), wywodzą się z filozofii taoistycznej – operują więc własnym systemem terminologii – który należy poznać by je właściwie rozumieć. Podstawą zdrowia oraz właściwej terapii jest m.in. harmonizowanie przepływów energii w narządach i całym organizmie człowiek postrzegany jest jako całość psycho-fizyczna w stałej relacji ze środowiskiem medycyna chińska nie zajmuje się „jednostkami chorobowymi chorych narządów” lecz poszukuje faktycznych przyczyn – nieraz bardzo odległych w czasie, natomiast ich aktualne objawy często (choć niesłusznie) bywają określane przez nas mianem choroby.
Medycyna chińska opiera się m.in. na:

Precyzyjnej diagnostyce z pulsu i języka podstawą terapii są receptury ziołowe, odpowiedni sposób przygotowywania pożywienia i dieta (stosowna dla danej osoby, pogody i pory roku) akupunktura oraz różne techniki masażu. Bardzo ważny jest też ruch – stąd taka popularność ćwiczeń Tai-chi i Qi-gong dobry lekarz podczas diagnozy zawsze zwraca uwagę na porę dnia i roku i w zależności do tego dobiera właściwą metodę terapii.  Chińska kultura długowieczności przywiązuje dużą uwagę do ludzkiego umysłu. Starożytny filozof Lao Tze (ok. 600 – 470 p.n.e.) w swej księdze „DAO DE JING” wysunął teorię, że zbyt dużo rozmów oraz nadmierne wahania stanu emocjonalnego mogą mieć szkodliwy wpływ na umysł. Twierdził:
„Złość szkodzi wątrobie”
”Ekscytacja szkodzi sercu”
”Myślenie szkodzi śledzionie”
”Żal szkodzi płucom”
”Strach szkodzi nerkom”
Ruch energii w organizmie
Medycyna chińska zwraca wielką uwagę na energie życiową (czi) stanowiącą podstawę wszystkich procesów życiowych. Organizm czerpie ją z trzech źródeł: powietrza, pokarmu i z tzw, zapasu przedurodzeniowego – energetycznego daru rodziców otrzymanego od nich w chwili poczęcia. Dwa pierwsze źródła są odnawialne, natomiast trzecie wyczerpuje się stopniowo – gdy go braknie, następuje śmierć. Energia życiowa manifestuje się jako jin lub jang, a te mają również po dwa aspekty. Jin przejawia się poprzez substancję (również określaną terminem jin) i płyny wewnętrzne (ksue). Natomiast jang określają: ciepło (też nazywane jang) i ruch (czi).Niezwykłe osiągnięcie medycyny chińskiej i jej istotny wyróżnik od innych systemów stanowi odkrycie i opisanie tzw. kanałów energetycznych, zwanych też południkami, czyli merydianami. Miało to miejsce około pięć tysięcy lat temu i odtąd wiedza o nich jest ciągle doskonalona i stosowana z wielkim powodzeniem terapeutycznym.Współczesne badania naukowe zaczynają potwierdzać słuszność tej starej teorii, mimo że kanały nie istnieją w tak materialny sposób jak np. żyły czy nerwy.Uważa się, że występują one w tzw. ciele subtelnym (odpowiadającym energetycznemu aspektowi każdej istoty) opisywanym dokładnie m.in. w tradycji jogicznej, a wzmiankowanym także i w niektórych dawnych systemach europejskich. Energia porusza się kanałami związanymi z różnymi narządami i funkcjami ciała. Dlatego też merydiany biorą swe nazwy od tych narządów i czynności, z którymi są najmocniej związane. Chińska wiedza na ten temat jest tak precyzyjna, że można dokładnie określić na co dany produkt po spożyciu będzie oddziaływał i którym kanałem popłynie jego energia.
Energia jin i jang
Około trzy tysiące lat przed Chrystusem legendarny chiński cesarz Huang Di dokonał podstawowego odkrycia, że wszystko we wszechświecie może być scharakteryzowane w jednej z dwóch podstawowych kategorii, które nazwał jin i jang. Analizując chiński ideogram “jang” dochodzi się do znaczenia: “słońce świecące na mur” Analizując ideogram ,,jin” otrzymuje się znaczenie: “cień za murem”. Toteż jin i jang rozpatrywać można w kontekście światła. Jang jest właściwością światła, a jin właściwością ciemności. Mimo że stanowią przeciwieństwa, nie wolno ich traktować jak oderwane od siebie pojęcia czy byty są one zarazem nieodłączne, jak słońce i cień widoczne dopiero w kontraście do swego przeciwieństwa i wzajemnie się dopełniające. Oczywiście zarówno jin jak i jang nie podlegają wartościowaniu.Jang oznacza zewnętrzność – jako położenie i jako kierunek. Również, jak to było już wzmiankowane, do jang przynależy każdy rodzaj ruchu w górę i na zewnątrz oraz dwa smaki: słodki i ostry. Jang jest także ciepłem i gorącem oraz suchością. W aspekcie energetycznym jang oznacza rozpraszanie energii, jej ekspansję. Jin to ciemność cienia, ruchy skierowane na dół i ku środkowi oraz wnętrze, centrum. Smaki kwaśny, gorzki i słony sklasyfikowane są jako jin, ponieważ powodują ruch energii ku dołowi. Cechami jin są także chłód i wilgoć. Jest też biegunowym aspektem energii względem jang – koncentracją (aż po największe jej skupienie – substancję). Jest to podstawowa klasyfikacja.
W następnych  częściach przybliżę naturalne  metody  leczenia- akupresurą, akupunkturą. 
8.11.2013r
Kreator stron www - szybka strona internetowa