Ludy  Mongolii
Mongołowie to ludy pochodzące z centralno-azjatyckich stepów. Pojawili się jako lud niszczący w pierwszej połowie XIII w. Potęga Mongołów rozszerzyła się kiedy władze przejął Temudżyn (1167-1227), który w 1206r. przyjął imię Czyngis-chan. Nazywani są także Tatarem . Tatar to określenie piękła. Mongołowie siali zgrozę w ówczesnym średniowieczu napadając na wioski, łupiąc i uzależniając od siebie ludy podbitych krajów, które zmuszane były do płacenia danin. Oszczędzali jednak ludy, które poddawały się bez walki, dla pozostałych nie było litości. Mongołowie byli ludem mieszkającym na stepie. Step był jałowy, zimą chłodny a latem suchy. Nie było warunków do rozwoju rolnictwa. Życie w tych warunkach wymagało hartu i stosowania się do reguł narzuconych przez środowisko. Wśród stepów i pustyń rozrzucone były nieliczne oazy, w których od dawna żyła rolnicza ludność osiadła. Jednak to koczownicza ludność była na tych jałowych ziemiach praktycznie samowystarczalna: pożywienie, odzież, czy nawet domostwa, ich pokrycia otrzymywała z hodowli bydła. Mieszkali w namiotach zwanych jutrami , składająca się z drewnianej konstrukcji obciągniętej wojłokowym pokryciem o średnicy 4 metrów ,musiały być lekkie aby można je było z łatwością przenieść do następnego miejsca. Dla hodowali trzody i drobiu nie było odpowiednich warunków środowiska, ponad to wymagałaby ona osiadłego trybu życia. Opierali się na pasterstwie jako podstawie swojej egzystencji. Adaptując się do środowiska naturalnego wykorzystywali je maksymalnie przy niewielkim nakładzie ze swojej strony. Zgodnie z wymogami narzuconymi przez koczowniczy tryb życia musieli kilka razy w roku zmieniać miejsce swego zamieszkania w poszukiwaniu nowych terenów na pastwiska dla swoich stad. Najchętniej przebywali na zboczach gór, nad rzekami i jeziorami gdzie występowała bujna roślinność
Wiosną przenosili się na północ uciekając przed słońcem i suszą, przemierzali stepy w poszukiwaniu trawy, wody i bagien. Ich egzystencja w dużej mierze zależała od zmian klimatu
Zwierzętami najbardziej cenionymi przez Mongołów były konie - wymiernik bogactwa,
Po utworzeniu imperium przez Czingis - chana zanika koczowanie zespołowe tzw. krijen co świadczy o poczuciu bezpieczeństwa w tym okresie. Początkowo tereny łowów, pastwiska i bydło było wspólną własnością rodu. Stworzył system ułusowy jest to utworzenie ludu zależnego od swego władcy, a zarazem mu danego. Dzieląc państwo na ułusy przydzielił jego ludności tereny pastwisk i łowów tzw. mutug. System ułusowy może świadczyć o tym iż Czyngis chan traktował swoje państwo jako patrymonium, którym mógł dowolnie rozporządzać.Mongołowie umieli uczyć się od podbitych narodów. Najwięcej wynieśli od Chińczyków np.. administrację, obleganie twierdz lub używanie prochu. Mongołowie byli świetnymi łucznikami .Nie nosili ciężkich zbroi, co dawało im przewagę nad ciężko uzbrojonymi wojskami, które nie umiały zwinnie i szybko się poruszać.
Kobiety  Mongolii
Mongolskie kobiety stanowią statystycznie ponad połowę mongolskiego społeczeństwa. Według danych demograficznych, w kolejnych przedziałach wiekowych jest ich coraz więcej, a średni okres życia kobiet jest w Mongolii dłuższy o prawie 9 lat od mężczyzn. W tutejszej rzeczywistości ich wpływ na codzienność i przyszłość tego narodu i państwa jest jeszcze zdecydowanie większy niż wynikałoby to z czystej statystyki. Kobiety napędzają wręcz rozwój kraju i zapewniają jego codzienny byt. Są zdolne, utalentowane, pracowite, eleganckie, atrakcyjne… Corocznie około tysiąca mongolskich kobiet zawiera związki małżeńskie z obcokrajowcami, mongolscy mężczyźni znajdują partnerki poza Mongolią sporadycznie.Kobiety wykorzystują wszelkie pojawiające się szanse i perspektywy kształcenia, awansu, rozwoju. Studiują, uczą się języków, studiują na kolejnym kierunku, wyjeżdżają na zagraniczne staże, pracują ciężko i sumiennie. To oczywiście ambicje wielkomiejskiej „śmietanki”, bo kobiety pracują oczywiście w różnych rolach i zawodach. Spotyka się kobiety za kierownicą autobusu czy trolejbusu, kobiety obsługują wielkie dźwigi, ale widzimy też kobiety w roli malarzy, tynkarzy, instalatorów, a nawet zamiatających ulice latem i odśnieżających je zimą. Zupełnie normalnym widokiem poza stolicą jest też kobieta galopująca na koniu a nawet uczestnicząca – na równi z mężczyznami – w wyścigach konnych. Kobiety zajmują też wyższe stanowiska państwowe, a przykładowo stanowisko ministra zdrowia piastuje  już druga kobieta.
Dzieci Mongolii
W tradycyjnej rodzinie młodsi są winni posłuszeństwo starszym – dzieci rodzicom, młodsze rodzeństwo starszym braciom i siostrom.Poza miastami, na stepach dzieci wychowywane są w bliskim kontakcie z naturą. Od wczesnego dzieciństwa mają bliższy kontakt ze zwierzętami niż z ludźmi. Niektóre dzieci ponoć najpierw uczą się jeździć konno, a dopiero potem chodzić. Takie samodzielne wychowanie wynika to licznych obowiązków pełnionych przez oboje rodziców w gospodarstwie. Życie rodziny w mieście wygląda podobnie jak w innych zakątkach świata – główne obowiązki opieki nad dziećmi spadają na mamy, które godzą życie rodzinne z zawodowym. Obecnie w wychowaniu dzieci duża rolę odgrywają podobne czynniki jak u nas: szkoła, rówieśnicy, media. Coraz mniejsze znaczenie odgrywają tradycyjne historie z morałem, które rodzice opowiadali swoim potomkom – często odnoszące się do legendy Czyngis-chana i jego bliskich. Tym co najbardziej może zaskoczyć niczego niespodziewającego się Europejczyka są Mongolskie imiona. Tradycyjnie dziecko może być nazwane tak jak rzecz, którą ojciec zobaczy jako pierwszą po narodzeniu dziecka. Imię może również pełnić rolę ochrony przed duchami. Zdaniem Mongołów nic nie jest tak skuteczne jak nazwanie dziecka w sposób, który ogłupi złe duchy np. Nie Ten czy Dziki Pies. Z drugiej strony są również imiona nawiązujące do zjawisk natury jak: Złoty Kwiat, Księżycowe Światło. Warto również pamiętać, że Mongołowie nie mają nazwisk. Zwykle przed własnym imieniem podają jeszcze imię ojca (przenosząc rzecz na nasz grunt: Tomasz, który miał ojca Jana będzie tytułował się Jan Tomasz). Innym nietypowym – z naszego punktu widzenia – elementem wychowania dzieci jest długi okres karmienia piersią, który może trwać do 2-3 roku życia, a czasami znacznie dłużej. zdaniem Mongołów nic tak nie wzmacnia dziecka jak mleko matki i coś w tym jest biorąc pod uwagę ilu sławnych zapaśników wywodzi się z tego kraju. W Mongolii matki karmiące dzieci w miejscach publicznych nie wywołują niewybrednych uwag, a wręcz przeciwnie. Ważnym momentem w życiu mongolskich dzieci są zapomniane już u nas pierwsze postrzyżyny, które mają miejsce gdy dziecko osiągnie wiek 2-3 lat. Ścięcie włosów oznacza koniec niemowlęctwa i początek dzieciństwa.
Ciekawostki
Mongolskie dziecko po tygodniu życia kąpano w wodzie słodkiej (za wanienkę służył kociołek na herbatę), po dwóch – w słonej, zaś po trzech – w mleku jego matki, co miało zapobiegać chorobom skóry. Przeciętny Mongoł potrafi w ciągu jednego dnia wypić nawet kilkanaście litrów kumysu – sfermentowanego kobylego mleka o niewielkiej zawartości alkoholu.Jedne z najcięższych śniadań jedzą Mongołowie. Zwykle składają się na nie gotowana baranina lub konina z dużą ilością tłuszczu i mąki, nabiał i ryż. Dlaczego nie np. jajecznica? Otóż Mongołowie nie hodują drobiu.
2.01.2015r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa