Kuchnia  Chińska
Kuchnia chińska jest najstarszą sztuką kulinarną, ma ona tak ogromny potencjał, że wpływa na kuchnie wszystkich kontynentów. Chińszczyzna – potocznie mówiąc to druga, po kuchni francuskiej, najdoskonalsza forma sztuki kulinarnej. Składa się na nią około 60 sposobów przyrządzania potraw na ogniu, w tym około 30 sposobów smażenia oraz około 80 sposobów cięcia, w tym siekanie, szatkowanie, filetowanie, tranżerowanie, cięcia ukośne, pchane, pociągane, pionowe, z toczeniem, kolebkowe itp. oczywiście pod innymi chińskimi nazwami.Bogactwo składników tkwi w położeniu geograficznym Chin oraz klimacie. Dostęp do rzek, mórz i oceanu, a także niziny, góry, nieco lasów sprawiają, że sztuka kulinarna staje się niesamowicie obszerna i trudna do opanowania. Poza tym w chińskiej kulturze przywiązuje się ogromne znaczenie do jedzenia. Chińczycy uważają, że naród, który nie posiada kultury, nie potrafi odróżnić smaków, a co za tym idzie nie umie gotować. Zatem cywilizacja jest ściśle związana z jedzeniem.
Ogromną rolę odgrywa ryż – zboże jest podstawą każdego posiłku kuchni chińskiej od czasów dynastii Shang (1554-1045 p.n.e.). Przeciwieństwem ryżu jest cai (dosł. warzywa), czyli wszystko poza ryżem i mąką. Kontrast pomiędzy fan i cai jest zgodny z zasadami równowagi i harmonii opartymi na Yin i Yang, które odnoszą się do codziennego życia. Większość warzyw i owoców to produkty Yin, najczęściej wilgotne i miękkie, o działaniu chłodzącym, odżywiające żeński pierwiastek natury człowieka. Produkty Yang, smażone i pikantne, z czerwonym mięsem, rozgrzewają i odżywiają męską część natury. Każdy posiłek powinien tworzyć harmonię smaków, ale musi być także zachowana równowaga pomiędzy pokarmami o działaniu chłodzącym i rozgrzewającym. Fan zawsze miało większe znaczenie niż cai. Trwający całe tysiąclecia rozwój chińskiej sztuki kulinarnej był procesem nieustannego próbowania i ulepszania, wytrwałym poszukiwaniem coraz bardziej wyrafinowanych i doskonałych potraw. Nigdy nie zagubiono przy tym pierwotnego charakteru tej kuchni – jej podstawowe założenia są absolutnie ponadczasowe. Połączenie chińskiej tradycji kulinarnej z najnowszą wiedzą z dziedziny medycyny znane jest nie od dziś. Zdrowy sposób odżywiania jest bowiem od dawna elementarną częścią składową chińskiej medycyny. Kuchnia chińska próbuje dostosować potrawy pod względem składników i sposobu ich przyrządzania do panującej aury i aktualnego stanu fizycznego organizmu. Tak więc zielony ogórek wspiera funkcje wątroby i jelit, podobnie jak biała cebula, która dodatkowo dzięki swojej ostrości pobudza również czynności płuc. Na serce i ciśnienie krwi dobrze działają czerwone i lekko kwaśne pomidory. Słodkie potrawy działają korzystnie na funkcjonowanie śledziony i trzustki, słone natomiast na nerki i pęcherz.Sztuka gotowania jest w Chinach ściśle powiązana z chińską filozofią – z wiarą w harmonię, istnienie naturalnej równowagi między siłami przyrody oraz harmonijnego związku między otaczającymi nas przedmiotami. Tradycją jest posługiwanie się przy stole pałeczkami. Pałeczki upowszechniły się w Chinach około roku 3000 p.n.e..Lokalna kuchnia chińska charakteryzuje się własnymi cechami, jednak całość kuchni chińskiej podzielona jest na tzw. cztery główne szkoły:


• Shandong,  • Sichuan, • Huaiyang, 
• Guangdong (kantoński) oraz
,• Hunan, • Fuijian, • Anhui, • Zhejiang •  Pekin i Szanghaj.
Kuchnia Lu (Kuchnia regionu Shandong):Już w Okresie
Wiosny i Jesieni, ponad 3000 lat temu, Shandong należał do terytorium 
Qi i Lu. Oba państwa były rozwinięte gospodarczo i kulturowo. Jako że 
graniczyły one z morzem, posiadały na swoim terytorium góry i żyzne 
równiny, dysponowały bogactwem roślin wodnych i zbóż, jak również sól 
morską. Ludność zamieszkująca te tereny od czasów starożytnych podkreślała wagę przypraw.
Kuchnia syczuańska, automatycznie  przychodzi myśl o kuchni syczuańskiej jako pikantnej, kwaśnej, słodkiej i słonej; używającej sosu rybnego lub charakteryzującej się dziwnym smakiem. Prawdę powiedziawszy, te smaki zostały wprowadzone dopiero w ciągu ostatnich stu lat, a początkowo były popularne wśród niższych warstw społeczeństwa. Ostra papryka, ważna przyprawa w kuchni syczuańskiej, została wprowadzona zaledwie 200 do 300 lat temu. Do najbardziej popularnych dań kuchni Syczuan zaliczyć można: pikantną wieprzowinę, czy kurczaka w pięciu smakach.
Region Huaiyang (Huaiyang Cai)Kuchni zawiera dania z Yangzhou, Zhenjiang, Huai’an w prowincji Jiangsu.Potrawy kuchni tego regiony mają lekki smak, zachowując tym samym oryginalne smaki poszczególnych składników. Koncentruje się na świeżości składników. Serwowane potrawy, zachowują przyjemny kolor. Kuchnia cesarska.  Jak sama nazwa wskazuje, kuchnia ta wywodzi się z dworu cesarskiego, gdzie wszelkie szczegóły przygotowywania, jak i serwowania dań były na najwyższym poziomie.Dania przygotowywane były ze starannie wyselekcjonowanych produktów i gotowane z wielką starannością.Każda pora roku charakteryzowała się innymi potrawami, a posiłki spożywane były według tradycyjnej etykiety.
Kuchnia Yue (Kuchnia regionu Guangdong):Kuchnia regionu Guangdong jest wyjątkowa wśród kuchni Chin. Składniki, jakich używa, sposoby gotowania i przyprawiania różnią się od pozostałych kuchni. Guangdong leży w południowych Chinach. Granicząc z pasmami górskimi na północy i Morzem Południowochińskim na południu, region ten był przez długi czas odseparowany od terenów położonych w głębi lądu. W czasach starożytnych mieszkała tam ludność Baiyue, ale za czasów dynastii Qin i Han sprowadziło się tam z głębi lądu wielu imigrantów. Kultura żywieniowa regionu Guangdong zachowała wiele nawyków i zwyczajów żywieniowych ludzi starożytnych, takich jak jedzenie węży. Krótko mówiąc, dla ludzi z Guangdong wszystko, co chodzi, pełza, lata lub pływa jest jadalne. Wiele z tych dziwnych dań nie przemawia już do dzisiejszych wyrafinowanych smaków, niektóre zostały wyeliminowane ze względu na nawyki żywieniowe ludzi z innych regionów, ale nadal istnieją niektóre nietypowe dania.
Kuchnia Xiang (Kuchnia prowincji Hunan):Sztuka kulinarna kuchni Hunan sięgnęła wysokich standardów już za czasów zachodniej dynastii Han. Tym samym jej historia ma już 2100 lat. Prowincja Hunan leży w południowo-wschodnich Chinach, wzdłuż środkowego biegu rzeki Jangcy, na północ od Pięciu Szczytów. Znajdują się tam rzeki, jeziora, góry, wzgórza o łagodnych zboczach, równiny i stawy, co zapewnia bogactwo przysmaków, takich jak dziczyzna, ryby, krewetki, kraby i żółwie. Korzystając w pełni z tych zasobów, lokalna ludność stworzyła szeroką gamę przysmaków. Kuchnia Hunan składa się z ponad 4000 dań, z których ponad 300 jest bardzo znanych. Dania kuchni Hunan cechują się pikantnym i kwaśnym smakiem, świeżym aromatem, tłustością, głębokimi kolorami i wyrazistością głównego smaku każdego dania. Składa się ona z kuchni regionalnych z Doliny Rzeki Xiangjiang, rejonu Jeziora Tongting i zachodnich obszarów górzystych.
Kuchnia Min (Kuchnia regionu Fujian):Kuchnia regionu Fujian pojawiła się dosyć późno wzdłuż wybrzeża w południowo-wschodnich Chinach. Kuchnia ta podkreśla owoce morza, ryby słodkowodne i krewetki. W nadmorskim obszarze Fujian łowi się 167 gatunków ryb oraz 90 gatunków żółwi i skorupiaków. Używa się tam również jadalnych gniazd ptasich, mątw i jesiotrów. Wszystkie te specjalne składniki używane są w kuchni regionu Fujian.
Kuchnia Hui (Kuchnia regionu Anhui):Kuchnia regionu Anhui (w skrócie Hui Cai), jedna z ośmiu głównych szkół kulinarnych Chin, reprezentuje lokalną sztukę kulinarną miasta Huizhou. Obejmuje ona specjalności Południowego Anhui, Yanjiang i Huai Bei. Cechą charakterystyczną wyróżniającą kuchnię Anhui jest nie tylko bogaty wybór składników, ale też ścisła kontrola procesu gotowania.
Kuchnia Zhe (Kuchnia prowincji Zhejiang):Kuchnia prowincji Zhejiang, zwana też krótko Zhe Cai, jest jedną z ośmiu słynnych szkół kulinarnych w Chinach. Obejmuje ona specjalności Hangzhou, Ningbo i Shaoxing w prowincji Zhejiang, znanej jako "kraj ryb i ryżu". Nietłusta kuchnia Zhejiang zawdzięcza swą reputację świeżości, delikatności, miękkości i gładkości jej dań o łagodnym aromacie. Kuchnia Hangzhou jest najsłynniejsza z trzech wymienionych.
  Kuchnia pekińska –Będąc w Pekinie można poznać smak całych Chin. Tutaj bowiem łączy się to, co najlepsze wśród wszystkich kuchni państwa Środka. Duży wpływ na kuchnie stolicy miały miejscowe tradycje kulinarne oraz (a może przede wszystkim) położona na północy Mongolia, skąd przywędrowało wiele potraw, zwłaszcza mięsnych. Kuchnia pekińska nie stroni od aromatycznych przypraw, spośród których prym wiedzie imbir, czosnek i pieprz. Pomimo tego potrawy przyrządzane w tym regionie charakteryzują się łagodnym i delikatnym smakiem. 
Kuchnia szanghajska to kuchnia czerpiąca z darów natury w postaci ryb i owoców morza. A wszystko to za sprawą bliskości wód Morza Wschodniochińskiego, rzeki Jangcy, ogromnej liczby jezior, mniejszych rzek i potoków. Przyrządzane potrawy zachwycają nie tylko wyglądem, ale przede wszystkim bogactwem smaku i zapachu. Teren wschodni jest prawdziwym rajem dla wielbicieli ryb, krewetek, ostryg, krabów, roślin morskich i (co mogłoby wydawać się dziwne) – cukru. Cukier bowiem dodaje się tutaj niemal do wszystkiego. Jednak w połączeniu z innymi składnikami słodycz cukru nabiera specyficznego, słodko-kwaśnego charakteru. Przyprawy w kuchni szanghajskiej stosuje się z umiarem, co sprawia, że kuchnia tego regionu jest zaliczana do najdelikatniejszych ze wszystkich odmian kuchni chińskiej. A wśród nich dominuje czosnek, pieprz i imbir. Oprócz przypraw i cukru mieszkańcy tego regionu, aby nadać potrawom swoistego smaku dodają soków owocowych, wina ryżowego oraz aromatycznego octu.
Zwyczaje żywieniowe Chińczyków
Chińczycy w codziennym menu posiadają zaledwie dwa podstawowe posiłki: śniadanie i obiad połączony z deserem. Śniadanie jest bardzo ubogie i składa się zazwyczaj z białego gotowanego ryżu lub makaronu ryżowego, ewentualnie kleiku ryżowego oraz herbaty liściastej, najczęściej zielonej. Obiad jest natomiast ucztą, na którą składa się kilka lub kilkanaście potraw. Zwyczajowo podaje się o jedno danie więcej niż liczba gości. Zwykle jest to 4-6 dań w dzień powszedni oraz 10 – 12 dań jeżeli zaproszeni są goście. Posiłki podawane są z krótkimi przerwami. Podczas normalnego tradycyjnego obiadu dwie potrawy stanowią dania z mięsa i ryżu, zaś dwie kolejne to zupy. Jedna zupa jest spożywana w środku obiadu, druga zupa zamyka obiad, tzn. część zasadniczą, po której podawane są dania z ciast lub cukrów i zielona herbata. Na samym końcu podaje się owoce. Podczas przyjęć z licznymi gośćmi podawane są na początku zimne przekąski, kilka zup jednocześnie, dania gorące zasadnicze, następnie dania z ciast, dania z cukrów, herbata koniecznie zielona i owoce jako zwieńczenie uczty. Jeżeli podawany był drób, po zakończeniu spożywania go podaje się mokre, gorące ręczniki do oczyszczenia dłoni.
11.11.2013r
Kreator stron www - szybka strona internetowa