Japońskie  zamki - cz. 1
Przypuszczalnie pierwsze japońskie kamienne fortyfikacje zwane „kogo-ishi“ datowane na VI -VII wiek odkryto w trakcie badań archeologicznych na Kiusiu. Miały prawdopodobnie chronić przed atakiem ze strony Chin i Korei. Wraz z powstaniem klasy wojowników w okresie Heian (794 -1185) wybudowane małe zamki i fortyfikacje nie stanowiły centrum walk jak miało to miejsce w Europie i nie miały stałego charakteru. Dopiero w okresie Muromachi (1336 -1576) zaczęto budować stałe, o wzmocnionej konstrukcji siedziby samurajów. Pierwotnie zamki - fortece budowano na górskich szczytach i w trudno dostępnych okolicach.
W okresie Momoyama zaczęto wznosić zamki także na terenach równinnych jak przykładowo zamek Osaka-jo* w 1583r. Japońskie zamki budowano zwykle z drewna na wielkich kamiennych cokołach (wys. 18m w Himeji-jo) otoczonych często fosą. Z uwagi na trzęsienia ziemi przy budowie kamiennych murów stosowano „suchy“ rodzaj techniki muratorskiej - bez zaprawy. Szczeliny pomiędzy dużymi głazami wypełniano szczelnie małymi kamieniami utrzymując gładką zewnętrzną powierzchnię muru. W ścianach ponad cokołami umieszczano okrągłe, kwadratowe lub trójkątne otwory strzelnicze „sama“ jak w zamku Himeji-jo a także podobne do europejskich wykuszy kamienne „ishiotoshi“ do wylewania na zewnątrz wrzącej wody lub oleju. Dla wzmocnienia drewnianej konstrukcji ścian pokrywano je początkowo gliną, później stosowano biały ognioodporny tynk.
Pierwsze zamki - fortece wzorowano na chińskich budowlach obronnych lecz w czasie długotrwałych wojen wykształciły się specyficzne formy japońskiej architektury fortyfikacyjnej. Charakterystyczną cechą japońskich zamków stały się wielopiętrowe wieże (jedna lub kilka), których główną ozdobę stanowiły spiętrzone okapy. Zamek Azuchi-jo zbudowany przez Odę Nabunaga w 1579r. był pierwszym zamkiem nowej generacji gdzie zastosowano bardziej zaawansowane technologie budowy i konstrukcji architektonicznej. Główna wieża zwana „tenshu“ miała kondygnację podziemną i 6 pięter na ziemi (japońskie zamki miały wewnątrz 6 pięter a na zewnątrz 5 poziomów). Początkowo wieże używano do obserwacji, gromadzenia zapasów wody, trzymania więźniów oraz jako punkt dowodzenia w razie oblężenia zamku. Od czasu wybudowaniu zamku Azuchi-jo wieża stała się symbolem władzy i wpływów feudalnego właściciela. Wieże nowego typu, podobne w konstrukcji do japońskich pagód, pojawiły się w zamkach Osaka-jo (1583), Fushimi-jo (1594) i wykształcił się typ zamku - wieży jak Maruoka-jo (1576) czy Hikone-jo z 1601r. Szczyty i krawędzie dachów japońskich zamków miały swoistą, bogatą dekorację. Popularne były trójkątne szczyty zwane „chidori hafu“ (szczyt ptaka) oraz „kara hafu“ (szczyt egzotyczny).Zamki budowane na płaskowyżach powstawały najczęściej w centrum posiadłości wojowników i nie stanowiły wyłącznie obronnego charakteru lecz stawały się ich mocno rozbudowanymi rezydencjami (zamek Himeji-jo składa się z 83 budynków). Z biegiem czasu rozrastające się zespoły warowne zmieniały swoją pierwotną postać na skutek modernizacji starych fortyfikacji. Budowa zamków przyczyniła się znacznie do rozbudowy wielu japońskich miast takich jak Edo (dzisiejsze Tokio), Himeji, Nagoya etc. Zaczęły pojawiać się tzw. miasta - zamki „jokamachi“. 
W szczytowym okresie wojen cywilnych (Sengoku Jidai 1467- 1615) do połowy okresu Edo (1603 –1868) istniało w Japonii prawdopodobnie około tysiąca zamków. Pod koniec tego okresu liczba zamków zmalała do 170-u. Po upadku rządów Bakufu, w okresie Meiji, wydano w 1873r. edykt „Haijorei“ redukujący liczbę zamków. Wiele zamków zostało zniszczonych podczas różnych kataklizmów, pożarów oraz w czasie II wojny światowej. Obecnie największe zgrupowanie zamków znajduje się w centralnej Japonii (Honsiu). Niewielka ilość zamków jest autentycznych - najstarszym z nich jest Inuyama-jo z 1537r., który jest jedynym zamkiem prywatnym w Japonii i od 1618r. jest wlasnością rodu Naruse.
Zamki  odbudowane

Aizu Wakamatsu-jo (Tsuruga) z 1384r. pref. Fukushima/odb.1965r.NHS
Edo-jo z 1457r. Tokio/ niewielka pozostałość jest rezydencją cesarza
Echizen Oono- jo (Kameyama) z ok.1575r. pref. Fukui/ odbud. w 1968r.
Fushimi-jo z 1594r. pref. Kioto/ odbud. w 1964r.
Fukuyama-jo (Hisamatsu) z 1622r. pref. Hiroshima/ odbud. w 1966r.
Fukuchiyama-jo z 1580-82r. pref. Kioto/ odbud. w 1986r.
Gifu-jo (Inabayama) z 1201r. pref. Gifu/ odbud w 1956r.
Gujohachiman-jo (Sekisui) z 1559r. pref. Gifu/ odbud. w 1933r.
Hamamatsu-jo (Hikuma) z 1570r. pref. Shizuoka/ odbud. w 1958r.
Hirado-jo (Kameoka) z ok.1599r. pref. Nagasaki/ odbud. w 1962r.
Hiroshima-jo (Ri, Saima) z 1591r. pref. Hiroshima/ odbud. w 1958r. NHS
Iga-Ueno-jo (Hakuho) z 1585r. pref. Mie
Imabari-jo (Fukiage) z 1604r. pref. Ehime/ odbud. w 1980r.
Iwakuni-jo (Yokoyama) z 1608r. pref. Yamaguchi/ odbud. w 1962r.
Izushi-jo z 1599r. pref. Hyogo/ częściowa rekonstr. w 1979r.
Kakegawa-jo (Kumokiri) z 1513r. pref. Shizuoka/ odbud. w 1993r.
Kaminoyama-jo (Tsukioka) z 1535r. pref. Yamagata/ odbud. w 1982r.
Karatsu-jo (Maizuru) z 1608r. pref. Saga/ odbud. w 1966r.
Kishiwada-jo (Chikiri) z 1585r. pref. Osaka/ odbud. w 1954r.
Kiyosu-jo z ok. 1478r. pref.Aichi/ odbud. w 1989r.
Kokura-jo (Katsuyama) z 1602r. pref. Fukuoka/ odbud. w 1959r.
Komaki-jo z 1563r. pref.Aichi /odbud. w 1968r.
Kumamoto-jo (Ginnan) z 1607r. pref. Kumamoto/ odbud. w 1960r.
Kururi-jo (U-jo) z 1540r. pref. Chiba/ odbud. w 1977r.
Marugame-jo (Kameyama, Horai) z 1597r. pref. Kagawa/
Maruoka-jo (Kasumiga) z 1576r. pref. Fukui/ odbud. w 1951r.
Nagahama-jo z 1575-76r. pref. Shiga/ odbud. w 1983r.
Nagoya-jo (Hachisa) z 1612r. pref. Aichi/ odbud. w 1959r. SHS
Nakatsu-jo (Oogi) z 1598r. pref. Oita/ odbud. w 1964r.
Nijo-jo z 1603r. pref. Kioto
Odawara-jo z 1495r. pref. Kanagawa/ odbud w 1960r. NHS
Okayama-jo (U-jo, Kinu) z 1597r. pref. Okayama/ odbud. w 1966
Okazaki-jo (Ryu) z 1455r. pref. Aichi/ odbud. w 1959r.
Oogaki-jo (Kyoroku) z ok.1535r. pref. Gifu/ odbud. w w1959r.
Osaka-jo (Kin-jo) z 1583r. pref. Osaka/ odbud. w 1931r. SHS
Oshi-jo z 1479r. pref. Saitama/ odbud. w 1988r.
Sasayama-jo z 1609r. pref. Hyogo/ odbud. w 2000r.
Sekiyado-jo z 1457r. pref. Chiba/ odbud. w 1995r.
Shimabara-jo (Moritake) z 1625r. pref. Nagasaki/ odbud. w 1964r.
Shirakawa-jo (Komine) z 1627r. pref. Fukushima/ odbud. w 1991r.
Shiroishi-jo (Masuoka) z 1591r. pref. Miyagi
Shuri-jo (Ryukyuan) z ok.1200-1300r. pref. Okinawa odbud. w 1992r.
Sunpu-jo z 1585r. pref. Shizuoka/ rekonstrukcja fragmentu zamku
Tateyama-jo z 1590r. pref. Chiba/ odbud. w 1982r.
Tsu-jo (Anotsu) z 1580r. pref. Mie
Tsuchiura-jo (Kijo) z ok.1600r. pref. Ibaraki
Uwajima-jo (Tsurushima) z 1596-1601r. pref. Ehime
Wakayama-jo (Takegaki) z 1585r. pref. Wakayama/ odbud. w 1958r.Yamagata-jo (Kasumiga) z 1356r. pref. Yamagata/ odbud. w 1993r.

Ruiny  zamków

Azuchi-jo z 1576r. pref. Shiga/ruiny kamiennych schodów i muru
Fort Goryokaku z 1864r. pref. Hokkaido/ fragmenty muru fortu i fosy
Hachioji-jo z 1570r. Tokio/ w 1990 odbud. schody, most i wejście
Kakunodate-jo z 1620r. pref. Akita/ 5 oryginalnych kwater samurajów
Kofu-jo (Maizuru) z 1583r. pref. Yamanashi/ kamienne mury, fosa
Morioka-jo z 1592r. pref. Iwate/ fragmenty kamiennych murów
Nihonmatsu-jo (Kasumiga) z 1394-1427r. pref.Fukushima
Omi Hachiman-jo z 1585r. pref. Shiga/ fragmenty murów
Saiki-jo (Tsuruya) z 1606r. pref. Oita/ fragmenty murów
Sendai-jo (Aoba) z 1600r. pref. Miyagi/ fragmenty zamku i murów
Shinpu-jo z 1581r. pref. Yamanashi/ fragmenty ruin
Takeda-jo z ok. 1441r. pref. Hyogo/ fragmenty murów
Tatsuno-jo (Asagiri) z 1499r. pref. Hyogo/ fosa, mury, rekonstr. części
Tsutsujigasaki-jo z 1519r. pref. Yamanashi/ fosa, fragmenty murów
Tsuwano-jo (Sanbonmatsu) pref. Shimane/ miejsce na wzgórzuYamanaka-jo z 1560r. pref. Shizuoka/ fragmenty fosy i murów 

źródła:
- Przewodnik - Japonia, National Geographic, wyd. G+JRBA, W-wa 2004- Japonia, Przewodnik Pascala, Onet.pl SA, Oddział Wyd. Pascal 2004
18.10.2013r
Japońskie  zamki- cz.2
Poniżej  chciałabym przybliżyć  zamki które ocalały,
 zostały zrekonstruowane 
i te po których zostały już tylko ruiny
Orginalne  zamki
Zamek Himeji (jap. 姫路城 Himeji-jō) – japoński zamek, znajdujący się w mieście Himeji, prefektura Hyōgo. Jedna z najstarszych istniejących do dziś budowli Japonii. Znany jest też jako Hakuro-jō lub Shirasagi-jō (Zamek Białej Czapli) ze względu na białe zewnętrzne wykończenie.

Zamek został zbudowany w epoce Muromachi i nosił pierwotnie nazwę Himeyama. W 1331 r. Sadanori Akamatsu zaplanował zamek u podnóża góry Himeji, gdzie z kolei Norimura Akamatsu zaplanował świątynię Shōmyō-ji. Kiedy Akamatsu przegrali podczas wojny Kakitsu, plany budowy na krótko przejęli członkowie klanu Yamana. Wkrótce jednak po wojnie Ōnin klan Akamatsu znów przejął plany. W 1580 r. Hideyoshi Toyotomi przejął kontrolę nad zniszczonym zamkiem i na jego polecenie Yoshitaka Kuroda wzniósł trójkondygnacyjną wieżę zamku. Po bitwie pod Sekigaharą w 1601 r. Ieyasu Tokugawa osadził na zamku Terumasę Ikeda, który w ciągu dziewięciu lat rozbudował zamek prawie do obecnego wyglądu. Ostatnim elementem rozbudowy była zachodnia baszta z przeznaczeniem dla księżniczki Sen, ukończona w 1618 r. Do czasu "restauracji Meiji" zamek był we władaniu potomków Tadasumiego Sakai i ostatnim bastionem feudalizmu japońskiego. W 1868 armia Okayamy pod dowództwem potomków Terumasy Ikedy usunęła okupantów z zamku. W 1871 r., po upadku systemu feudalnego w Japonii, zamek Himeji został przejęty przez rząd japoński. W 1945 r., w końcu II wojny światowej, zamek dwukrotnie był bombardowany. Remont rozpoczął się w 1956 i zakończył w 1964 roku.W 1993 roku zamek został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. 4 IV 2006 zamek otrzymał numer 59 spośród 100 japońskich zamków.
Zamek Matsumoto (松本 城, Matsumotojō) Zamek Matsumoto pochodzi z szesnastego wieku, zbudowany jest głównie z drewna i kamienia, z powodu czarnego koloru ścian nazywany jest także „Zamkiem Kruków.” Wybudowany został przez przywódcę klanu Ogasawara, aby nieco później przejść w ręce klanu Takeda. W kolejnych wiekach rządy nad tą budowlą sprawowało dwudziestu trzech daimyo, z sześciu różnych rodzin. Początki zamku sięgają 1504 roku, czyli okresu Sengoku, wtedy powstał fort, początkowo nazywany Zamkiem Fukashi. W kolejnych dziesięcioleciach powstawały kolejne fragmenty budowli pod panowaniem różnych daimyo. Ostateczny kształt zamek uzyskał pod koniec szesnastego wieku, w roku 1594, kiedy istniały już główne wieże, w tym główna wieża warowna i mała w części północno - zachodniej. Ukończone były także: wieża Watari, część mieszkalna, wielka brama nazywana „Tsukimi Yagura”, fosa, zbiorniki wodne i podziemie zamku. Budowla stoi na kamiennym fundamencie zanurzonym w wodzie. Ponad kamienną podstawę wystaje pięć kondygnacji zamku, o dachu przypominającym rozpostarte skrzydła ptaka, co wraz z kolorem dało mu przydomek Kruczego Zamku. W okresie restauracji Meiji zamek uniknął zniszczenia, stając się w pięćdziesiątych latach dwudziestego wieku Skarbem Narodowej Kultury. Od powstania do dziś był wielokrotnie restaurowany. Największych napraw dokonano na początku dwudziestego wieku, następne miały miejsce w latach pięćdziesiątych i niedawno w latach dziewięćdziesiątych.
Zamek  Matsuyama  (松山城, Matsuyamajō)-Zamek jest położony na górze Gagyu, wznoszącej się na wysokość 430 lub, według innych danych, 478 m. n. p. m. Jest to najwyższy punkt leżący w pobliżu miasteczka Takahashi w prefekturze Okayama. Wysokość ta oznacza, że  Matsuyama  jest zaliczany do yama jiro, czyli zamków górskich, oraz jednocześnie stanowi najwyżej położona fortecę spośród japońskich zamków.Historia Zamku Matsuyama  zaczęła się ok. 1240 roku, kiedy to Akiba Saburo Shigenobu zbudował na wzniesieniu Omatsuyama, taka była prawdopodobnie pierwotna nazwa góry, forteczkę. Niecały wiek później inny wojownik Takahashi Kurozaemon Muneyasu rozbudował na pobliskim wzniesieniu Komatsuyama inny fort. Te dwie połączone budowle dały początek  Matsuyama.Przez lata swojego istnienia zamek miał wielu właścicieli. Jednym z nich był samuraj Mimiura Motochika cieszący się protekcją rodziny Mori. Mimiura panował nad okolicznymi ziemiami w drugiej połowie XVI-ego wieku. Właśnie jemu zamek zawdzięcza rozbudowę. Odbudowę jego rozpoczęto w 1929 roku z inicjatywy lokalnej społeczności i trwała ona aż do roku 1997.
Zamek Matsue (jap. 松江城 Matsue-jō?) feudalny zamek położony w Matsue, w prefekturze Shimane, w Japonii. Nazywany "czarnym zamkiem" lub "siewkowym zamkiem" (jap. 千鳥城 Chidori-jō?) jest jednym z niewielu zachowanych średniowiecznych zamków w Japonii pozostałych w pierwotnej formie drewnianej. Zamek Matsue jest drugim co do wielkości, trzecim pod względem wysokości, a szóstym pod względem wieku wśród japońskich zamków. Został zbudowany w ciągu 5 lat przez daimyo regionu Izumo, Horio Yoshiharu, został ukończony w 1611 roku.
Po panowaniu Horio Tadaharu i Kyōgoku Tadataka, Naomasa Matsudaira – wnuk Ieyasu Tokugawy – stał się panem zamku, po tym jak został przeniesiony z Matsumoto w prowincji Shinshū. Nowy właściciel rozpoczął trwające przez 230 lat (10 pokoleń) rządy klanu Matsudaira. W 1875 roku wszystkie budynki w obrębie zamku zostały zniszczone, z wyjątkiem wieży zamkowej, którą pozostawiono ze względu na naciski zainteresowanych grup. Zamek przeszedł gruntowny remont w latach 1950-1955. Ma skomplikowaną formę strażnicy. Z zewnątrz wydaje się mieć 5 kondygnacji, ale w rzeczywistości w środku znajduje się sześć poziomów. Większość murów zamku jest pomalowana na czarno. Jest to wytrzymała konstrukcja, wybudowana by sprostać oblężeniom, lecz jednocześnie wygląda majestatycznie i uroczyście, przypominając styl Momoyama.
Zamek Hirosaki (jap. 弘前城 Hirosaki-jō) – zamek w Japonii, wzniesiony w stylu Hirayama w 1611 roku. Był siedzibą rodu Tsugaru, tozama-daimyō o dochodzie 47 tys. koku, który panował nad hanem Hirosaki w prowincji Mutsu. Aktualnie obszar ten jest centralną częścią miasta Hirosaki w prefekturze Aomori. Był on znany również jako zamek Takaoka (jap. 鷹岡城 lub 高岡城 Takaoka-jō).
Zamek Hirosaki rozciąga się na 612 m ze wschodu na zachód oraz 947 m z północy na południe. Jego obszar został podzielony na sześć dziedzińców, które były otoczone fosami. Znany historyk i pisarz Ryōtarō Shiba nazywał go jednym z "Siedmiu słynnych zamków Japonii" w swojej serii esejów Kaidō wo yuku. Pod koniec okresu Sengoku, były sługa rodu Nanbu Tamenobu Ōura otrzymał w nagrodę ziemię o przychodach równych 45 tys. koku od Hideyoshiego Toyotomi za udział w zdobyciu twierdzy Odawara w 1590 roku. Od tego roku Tamenobu przyjął nazwisko Tsugaru. W bitwie pod Sekigaharą stanął po stronie Ieyasu Tokugawy dzięki czemu został uznany władcą hanu Hirosaki, a jego przychody wzrosły do 47 tys. koku. W 1603 r. rozpoczął budowę zamku Hirosaki, ale została ona zawieszona po jego śmierci w Kioto w 1604 r., a następnie wznowiona w 1609 r. przez jego następcę, Nobuhirę Tsugaru, który rozebrał zabudowania zamków Horikoshi i Ōura, aby uzyskać materiały w celu przyspieszenia jego budowy. Nowy zamek został ukończony w 1611 r. W 1627 r. w wyniku uderzenia pioruna główny gmach zamku stanął w płomieniach. Gdy ogień dotarł do magazynu prochu strzelniczego spora część budynku eksplodowała. Zamek nie został odbudowany aż do 1810 r., kiedy zainteresował się nim dziewiąty daimyō, Yasuchika Tsugaru.
Podczas restauracji Meiji, kiedy zniesiono system hanów, klan Tsugaru przekazał zamek nowemu rządowi. W 1871 r. na zamku stacjonował oddział Cesarskiej Armii Japońskiej, a dwa lata później zabudowania pałacowe, szkoła sztuk walki i większość murów zamkowych zostały rozebrane. W 1906 r., dwie pozostałe wieże (yagura) uległy spaleniu. Zamek został wpisany na listę Stu zamków Japonii w 2006 roku.
Zamek Inuyama (jap. 犬山城 Inuyama-jō) - zamek w Japonii, znajdujący się w mieście Inuyama, w prefekturze Aichi, nad rzeką Kiso. Używa sie także nazwy Hakutei-jō. Jedna z najstarszych, istniejących do dziś, budowli średniowiecznej Japonii. W 1935 r. zamek ten został wpisany na listę skarbów narodowych Japonii. Jest jednym z 12 zamków zachowanych do obecnych czasów, które zostały wybudowane przed okresem Edo. Pierwotna konstrukcja zamku powstała w epoce Muromachi około 1440 r., w ówczesnej prowincji Owari. Obecna lokalizacja została wybrana przez Nobuyasu Odę (stryja Nobunagi Ody), po usunięciu znajdującego się w tym miejscu chramu Harigane, w 1537 r. Główny budynek donjon jest zbudowany w stylu Momoyama. Opinie, iż został on przeniesiony z zamku Kanayama około 1600 r. nie znajdują potwierdzenia w badaniach ostatnich lat. Prawdopodobnie wykorzystano jedynie niektóre materiały. Zamek Inuyama był główną siedzibą rodziny Naruse, służącej klanowi Matsudaira. Został skonfiskowany przez rząd w epoce Meiji, a w 1891 r. zniszczony w wyniku trzęsienia ziemi. Zwrócono go rodzinie Naruse w 1895 i pozostawał w jej gestii do 2004 r., posiadając jednocześnie status skarbu narodowego. W 2004 r. zamek został sprzedany miastu Inuyama.
 Zamek Kochi  (高 知 城, Kōchijō) jest jednym z zaledwie dwanastu japońskich zamków, które przetrwały pożary, wojny i inne katastrofy . Po raz pierwszy został zbudowany między 1601 i 1611, ale większość jego głównych budynków pochodzi 1748, kiedy zostały zrekonstruowane po pożarze. Zamek był  dawniej siedzibą Yamauchi panów, którzy panowali  podczas okresu Edo. Unikalną cechą zamku Kochi jest to, że jego główna wieża (ostróg) nie była używana tylko do celów wojskowych, ale także jako miejsce zamieszkania. W większości innych zamków, panowie zwykle mieszkali w oddzielnych budynkach pałacowych.  Zamkowe drewniane wnętrza zachowały swoj wygląd z okresu  Edo.
20.10.2013r.
Zamki  restaurowane
Położony na terenie obecnej stolicy prefektury Okinawa zamek Shuri był przez wiele lat siedzibą władców Ryukyu. Początki jego znanej historii łączą się z najwybitniejszym królem Ryukyu Sho Hashim. Sho Hashi urodził się w 1372 roku, jako syn pana na zamku Sashiki, położonego na wschód od Shuri. Sho Hashi stopniowo podbijał kolejne terytoria na Okinawie. Objął panowanie także nad Shuri i w 1405 roku przeniósł tam stolicę, po czym ogłosił się królem prowincji Chuzan, natomiast władzę nad samym Shuri powierzył swojemu ojcu Shi Sho. Zdobywając w 1429 roku twierdzę Nanzan ostatecznie dokonał podboju całej wyspy. Uznając te zasługi, chiński cesarz przyznał mu tytuł króla Ryukyu, jednak sam Sho Hashi zrzekł się owych zaszczytów na korzyść swojego rodzica i dopiero po nim objął panowanie, jako drugi władca. Następcy, niestety, nie dorośli wielkiego króla. Przeważnie panowali krótko, kilka lat zaledwie. Podczas sprawowania władzy przez króla Sho Toku na wyspie Kikai wybuchała rebelia. Królowi udało się ja stłumić, jednakże, podczas powrotu wojsk część dworzan, pod wodza doradcy królewskiego Kanamaru, opowiedziała się przeciwko władcy. Sho Toku, całkowicie zaskoczony buntem ludzi, których uważał za najbardziej sobie oddanych, otoczony na małej wyspie Kudaka, popełnił samobójstwo. Kanamaru zaś przybrał imię Sho En rozpoczynając tym samym panowanie nowej dynastii, która przetrwała aż do 1879 roku.
Okinawa i Shuri znakomicie prosperowały aż do przełomu XVI-tego i XVII-tego wieku, czyli do najazdu Japończyków z Satsumy. Biorąc pod uwagę fakt, że pierwszy król nowej dynastii Sho En wydał edykt zakazujący posiadanie broni, mieszkańcy Ryukyu nie mieli się czym bronić. Panujący wtedy Sho Nei został ujęty i zatrzymany w Japonii jako zakładnik. Pozwolono mu wprawdzie później wrócić, jednak nie jako udzielnemu władcy, ale namiestnikowi. Mimo podboju wiążącego się z dużymi podatkami, które wpływały do kieszeni klanu Shimazu z Satsumy, Ryukyu, kierowane przez potomków Sho Ena, rozwijało się gospodarczo i kulturalnie. Sho Kei, Sai On, Sho On, sprawujący w XVIII-tym i początkach XIX-tego wieku potrafili uczynić z Shuri centrum kultury regionu oraz, mimo okupacji, bardzo podnieść dobrobyt kraju.Japończycy przejęli całkowita władzę nad Okinawą w 1879 roku. Władca Shuri, a zarazem daleki potomek Sho Ena, stracił tron. Jednakże sam zamek istniał jeszcze długo, aż do II wojny światowej. Podczas walk o Okinawę Amerykanie wielokrotnie bombardowali Shuri ponieważ wojsko japońskie miało tam swój sztab generalny. Zniszczenia były olbrzymie. Obecnie (1992) odrestaurowano znaczną część konstrukcji stanowiącej ciekawy przykład miksu wpływów chińskich oraz japońskich oddając je turystyce, którzy mogą zwiedzać sam obiekt, lub oddawać się rozkoszom przechadzki w przyzamkowym parku. Natomiast na pozostałym terenie dawnego zamku mieści się od 1958 roku Uniwersytet Shuri. Zamek należy do Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Aizu Wakamatsu jo to zamek położony na północy Honsiu. Obecnie to prefektura Fukushima, kiedyś zaś prowincja Mutsu. Nazywany jest także Tsuruga jo, czyli Zamek Szczęśliwego Żurawia oraz Kurokawa jo, a ponieważ leży na niewielkim wzgórzu zalicza się go do kategorii hirayama jiro. 
Początki zamku są związane z rodziną Ashina, która od XII wieku mieszkała w Mutsu i walcząc z rodami Uesugi i Satake stopniowo powiększała swoje wpływy, dopóki nie uległa w 1589 roku największemu ówcześnie władcy północy Date Masamune. Początek zamku to rok 1384, kiedy Ashina Naomori postawił pierwszą budowlę. Odtąd Aizu Wakamatsu jo służył przez 200 lat klanowi Ashina, dopóki nie przyszło zamieszanie związane z walkami feudałów pod koniec XVI-ego wieku. Z okresu tego najbardziej znanym daimio zamku Aizu Wakamatsu jo jest Gamo Ujisato, żyjący w latach 1557 - 1596. Była to postać niepospolita, wojownik, który ponoć w wieku 13-u lat dowodził, i to skutecznie, wojskami. Jego żoną była córka samego Ody Nobunagi. Brał także udział w obleganiu siedziby wielkiego rodu Hojo, zamku Odawara, za co otrzymał w nagrodę Mutsu i dochód 420 tys. koku. To właśnie on nazwał zamek Tsuruga jo oraz postawił wielką siedmiopiętrową wieżę tenshu. Ujisato znano jednak nie tylko jako wojownika. Swe talenty wojskowe łączył z zamiłowaniem do ceremonii herbacianych, której to sztuki był wybitnym ekspertem. Jakże zresztą mogłoby być inaczej, skoro jego sensei w tym zakresie był niejaki Sen-no Rikyu. Hideyoshi w 1591 roku rozkazał największemu z wielkich nauczycieli ceremonii herbacianej w dziejach Japonii popełnić seppuku. Gamo Ujisato ratując Shoana - syna sensei przed gniewem dyktatora zaprosił go do siebie. Nie wiadomo, czy ten czyn, noszący znamiona krytyki, czy inne rzeczy wzbudziły w Hideyoshim niechęć do młodego daimio. Jednakże nie zaatakował go otwarcie, wszakże legenda mówi, że Hideyoshi kazał otruć Gamo Ujisato, przerywając w ten sposób życie i karierę jednego z najwybitniejszych samurajów swoich czasów. Jednakże ród Gamo utrzymał Aizu Wakamatsu jo przez następne lata. M. in. w okresie 1601 - 1612 zamkiem władał Gamo Hideyoki, potem zaś do 1627 roku Gamo Tadasato. Z okresu panowania Hideyokiego najbardziej w dziejach Aizu Wakamatsu jo zapisało się trzęsienie ziemi z 1611 roku, które poważnie uszkodziły budowle zamkowe. Po tych zniszczeniach zamek został odnowiony w pełni dopiero przez Kato Akinariego, panującego tutaj w latach 1631 - 1643. Wszakże wieża miała po rekonstrukcji tylko pięć poziomów, czyli dwa mniej niż wcześniej.Następną rodziną, która zapisała się w historii Aizu Wakamatsu jo był klan Hoshina. Hoshina Masayuki, żyjący w latach 1611 - 1673 rodzony wnuk Tokugawy Ieyasu, otrzymał zamek po Kato Akinarim. Nowy daimio w 1644 roku zaprosił na swój dwór nauczyciela goten-jutsu Takedę Kunitsugu. Szkoła ta stała się milowym kamieniem w rozwoju sztuk walki w Japonii. Techniki w niej nauczane stały się podstawą słynnej Nishinkan, która dała początek innym szkołom, jak np. Shinno Shindo Ryu, czy Koyama Ryu, a wiele lat później najsłynniejszym jej studentem stał się niejaki Morihei Ueshiba. Hoshina, którzy zmienili nazwisko na Matsudaira władali zamkiem długo. Pod wodzą Matsudairy Katamori wzięli udział w walkach pomiędzy stronnictwem cesarskim a partią shoguna Tokugawy Yoshinobu, jako stronnicy tego ostatniego. Doskonale uzbrojona w działa i karabiny armia cesarska uderzyła w sierpniu 1868 roku na zamek. Obrońcy utrzymali zamek miesiąc, a walka o zamek przeszła do legendy. Białe Tygrysy, których cały oddział popełnił seppuku, by uniknąć hańby niewoli, szesnato- siedemnastoletni chłopcy tworzący Byakko-tai, czy słynny oddział żeński mistrzyń naginata należą do ogólnie znanych epizodów japońskich wojen i stanowią przykład odwagi i heroizmu. Jednakże zamek po zaciekłej obronie padł, bowiem paść musiał. Uszkodzony podczas oblężenia ostatecznie został zniszczony w 1874 roku. Wszakże nie był to koniec świetnej historii Aizu Wakamatsu jo. Uznany w 1934 roku za narodowe miejsce historyczne został podniesiony z ruin i odbudowany w 1965 roku. Jego najbardziej charakterystycznym elementem jest Hoshii yagura wielka wieża obronna, największa spośród 11-u baszt zamkowych. Jednakże zamek tylko na zewnątrz wygląda na dawny obiekt. Wewnątrz to nowoczesna budowla zawierająca muzeum eksponujące zbroje, kaligrafię i inne świadectwa bogatej historii Japonii. Wewnątrz honmaru oraz obok zamku znajduje się duży park, kilka ogrodów oraz kilka szkół walki.
Pierwotny Zamek Nagoya został zbudowany przez Imagawę Ujichikę w roku 1525. Siedem lat później zamek przejął Oda Nobuhide, aby go później porzucić.
W 1610 Tokugawa Ieyasu wydał polecenie grupie daimyō, aby udzielili pomocy w budowie zamku, który miał pełnić rolę nowej stolicy dla prowincji Owari. Większość materiałów budowlanych została pozyskana z mniejszego zamku Kiyosu, w tym z jego tenshu (stołp, donżon, baszta – wysoka część zamku służąca do obserwacji otoczenia oraz miejsce ostatecznej obrony) – zlokalizowanego w ówczesnej stolicy prowincji Kiyosu. Budowa zamku zakończyła się w 1612.W okresie Edo zamek Nagoya był centrum jednego z najważniejszych miast – Nagoya-juku – w Japonii i jednym z najważniejszych postojów na trasie Minoji, łączącej Tōkaidō i Nakasendō.Do epoki Meiji, zamek był siedzibą Owari Tokugawa – jednego z klanów rodu Tokugawa. W czasie II wojny światowej zamek pełnił funkcję kwatery okolicznego garnizonu i obozu dla jeńców wojennych[1]. 14 maja 1945 zamek spłonął podczas jednego z nalotów lotnictwa amerykańskiego. Udało się jednak uratować z pożaru wiele ze znajdujących się w środku obrazów. Odbudowa donżonu zakończyła się w 1959. Dziś jest on betonowym budynkiem z klimatyzacją i windami. Ze względu na to, że zachowały się stare zdjęcia, planowana jest również rekonstrukcja rezydencyjnej części zamku, zwanej hommaru-goten. Ona również spłonęła w wyniku nalotu. Uratowane obrazy oraz reprodukcje utraconych dzieł mają zostać umieszczone w ich dawnych miejscach. Obecnie obrazy te można oglądać w Muzeum Sztuki Tokugawa w Nagoi.
Ueno to zamek, leżący w zachodniej Mie. Prefektura ta kiedyś znana była jako prowincja Iga, wsławiona w filmach i książkach dzięki wojownikom ninja. Prowincja Iga była uważana za miejsce ich największej koncentracji. Dzisiaj ninja upamiętnia muzeum mieszczące się na terenie zamku, gdzie można zobaczyć ich broń i sprzęt. Jest także wyjaśnione, jak Hollywood przerabiało ninja na własną modłę. Ciekawostkami są na przykład informacje na temat strojów czy broni. Ninja np. wcale nie ubierali się na czarno, jak sugerują nam to filmy oraz książki. Tego typu strój wziął się z przedstawień teatralnych z XIX wieku, potem wrósł w legendę stając się nieodłącznym atrybutem ninja. Podobnie z charakterystycznym, często ukazywanym w filmach mieczem. Ninja używali różnych rodzajów broni, lecz nie mieli jakiegoś specjalnego miecza a la ninja. Stosowali zwykłe nihonto. Na terenie zamku istnieje też pagoda upamiętniająca Basho Matsuo. Największy poeta japoński urodził się właśnie w prowincji Iga w 1644 roku. Podczas swoich, trwających ponad ćwierć wieku, wędrówek po Japonii tworzył opisując przyrodę i ludzi. Jego pamiętniki z wędrówek po północy Oku No Hosomichi (Ścieżki północy) są ponoć nawet do tej pory uważane za coś w rodzaju przewodnika. Oprócz ninja i Basho najbardziej znana jest przeszłość tego regionu właśnie dzięki zamkowi Iga Ueno jo. Jest to zresztą jeden z najpopularniejszych zamków, mający najwyższe mury spośród wszystkich twierdz. Pierwszą budowlą na szczycie wzniesienia przy miasteczku Ueno była świątynia Heirakuji zupełnie zniszczona podczas walk Ody Nobunagi z mnichami w 1585 roku. Na jej miejscu fortecę zaczął wznosić Tsutsui Sadatsugu, przybrany syn Tsutsuiego Fujimasy. Tsutsui był klanem nie tyle wojowniczym, co przezornym. Mieli zwyczaj, podczas walk gnębiących Japonię w XVI wieku, oczekiwać, na którą stronę przechyli się szala wygranej, no i wtedy włączali się do gry po wygranej stronie zwycięzcy. Zapewniało im to z jednej strony swobodę manewru, jednakże z drugiej, oczywiste było, że nie darzono ich zaufaniem. Tsutsui Sadatsugu miał wpradzie wyczucie momentu historii popierając Tokugawów pod Sekigaharą, jednakże potem stracił zaufanie nowego shoguna, co oznaczało jednocześnie stratę zamku. Władztwo nad twierdzą objął generał Todo Takatora (1556-1630), który służył kolejno trzem zjednoczycielom Japonii. Przybył do Iga Ueno jo w 1608 roku zajmując się intensywną przebudową. Wzniósł m. in. wysokie na 30 metrów mury oraz pięciopiętrową wieżę główną. Tyle, ze w 1612 roku rozkazy przeniosły go w inne miejsce i zamek powoli zaczął podupadać. Pracy budowlane wstrzymano, a ponieważ konstrukcja stawiana przez Takatorę nie była zakończona, zaczęła ulegać zniszczeniu. Pierwsza spośród nich rozsypała się wieża, która tuż przed oddaniem uległa wielkiej burzy.Obecna wieża to konstrukcja z 1935 roku i trudno powiedzieć, czy elementy odbudowane stanowią wierny pierwowzór dawnego zamczyska. Należy jednak powiedzieć, że, wyróżniają się podejściem konstruktorów do rekonstrukcji. Japońskie zabytki, bowiem, często na zewnątrz są odbudowywane w starym stylu, wewnątrz zaś przypominają grand hotele. Iga Ueno jo natomiast odbudowano w całości w starym stylu, przy wykorzystaniu dużych ilości drewna. Stąd zamek czyni wrażenie autentycznego. Jego pomieszczenia zostały wypełnione sprzętem, bronią, zbrojami, monami, a oprócz tego można wewnątrz murów odwiedzić przybytki poświęcone ninja oraz Basho Matsuo.
Zamek Hiroshima (jap. 広島城 Hiroshima-jo) - zamek w Japonii, znajdujący się w mieście Hiroszima, w prefekturze Hiroszima, nad rzeką Hongawa. Pierwotna konstrukcja zamku powstała w epoce Azuchi-Momoyama w latach 1591-1599, w ówczesnej prowincji Aki. Lokalizacja została wybrana przez Terumoto Mōri w 1589 r., w delcie rzeki Ōta (Ōta-gawa; obecnie Hon-gawa). Główny budynek donjon jest zbudowany w stylu japońskich zamków nizinnych. Po bitwie pod Sekigaharą odebrano Mōriemu zarząd prowincją. Zamek przekazano Masanoriemu Fukushimie, lecz ten również został pozbawiony władzy w prowincji Aki na rzecz Naga'akiry Asano. Zamek był główną siedzibą rodziny Asano przez 12 pokoleń aż do upadku systemu feudalnego w 1871 r. i przejęty przez rząd w epoce Meiji. Zamek Hiroshima stał się siedzibą wojsk cesarskich i główną kwaterą dowodzenia w wojnie chińsko-japońskiej w latach 1894-1895. W 1945 r. zamek został zniszczony w wyniku zrzucenia bomby atomowej. W latch 1957-1958 zamek został odbudowany i teraz prezentuje historyczne artefakty z miasta Hiroszima.
23.10.2013r.
Ruiny   zamków  
Zamek Nakijin jest uważany za kolebkę cywilizacji Ryukyu. Legenda głosi, że pierwszym człowiekiem, który przybył na Okinawę była kobieta/bogini imieniem Amamiku, która miała piątkę dzieci: trzech synów i dwie córki. Jej najstarszy syn o imieniu Ten-son-shi osiedlił się najpierw właśnie w Nakijin, chociaż później przeniósł swoją siedzibę do Urasoe. Założył on dynastię, która panowała nad Chuzan, jednym z królestw Okinawy przez 25 pokoleń. Historycy wyróżniają kilka etapów historii zamku, wiążąc je z dziejami całej wyspy: - Nae (Saki) - jest to pierwszy okres, od założenia osiedli na Okinawie aż do 1187 roku do upadku pierwszej dynastii władców Ten-son-shi. Okres ten jest zasadniczo białą plamą, wnioski na jego temat są wyciągane na podstawie legend, wykopalisk oraz niektórych zwyczajów, elementów ceremonii religijnych; - Naka (Średni) Hokuzan trwający od 1187 roku do 1322 roku - okres wielkich waśni wewnętrznych, walk o sukcesję po dynastii Ten-son-shi. Zamkiem w owym czasie rządziły dynastie Shutten i Eiso. Eiso wywodził się z klanu pierwszych królów Ten-son-shi i być może to pokrewieństwo miało wpływ na uzyskanie przez nich władzy. Podczas trzeciego króla Eiso doszło do buntu, nazywanego Północną Rebelią, kierowanego przez Motobu Ufunushi. Nakijin przejęto dokładnie w dzień narodzin nowego następcy tronu Okaharu. Jednakże niemowlę udało się przed Motobu Ufunushim uratować, a po osiemnastu latach, gdy następca dorósł, odzyskał swoje dziedzictwo; - Ato Hokuzan trwający od 1322 roku do 1416 roku - okres rozpoczął się wraz z rozpoczęciem panowania przez Hanijiego, kuzyna poprzedniego władcy Okaharu. Haniji był synem Wakugawy Ajiego i początkowo rządził zamkiem Oya, położonym na terenie obecnego miasta Nago. Starszy zaś jego brat panował nad Nakijin. Kiedy w 1322 roku pomiędzy braćmi doszło do zwady, Hanijiemu udało się zwyciężyć i odtąd panował on jako władca nowej dynastii. Okres Ato Hokuzan charakteryzował się gwałtownym rozwojem gospodarczym. Szczególnym oczkiem w głowie nowej dynastii był handel z Chinami. Chiński manuskrypt "Minjitsu roku" wspomina o co najmniej kilkunastu wyprawach statków handlowych do Chin, w tym sześciokrotnie miało tak się dziać za Hanijiego. Koniec tego okresu wiąże się z władcą o imieniu Han-an-chi. Ponoć był to niezwykle dzielny wojownik, dobry ekonomista, rozwijający handel z Chinami oraz bardzo ambitny człowiek. Jednakże nie potrafił znaleźć wspólnego języka z poddanymi. Być może w grę wchodziły jego inne wady, może zaś po prostu nie miał odpowiedniej charyzmy. Jego pechem było też to, że życie przypadło mu na czasy najwybitniejszego z władców Ryukyu Sho Hashiego, który dokonywał podboju prowincji za prowincją. Han-an-chi opierał się mu aż do roku 1416 odnosząc początkowo w walce poważne sukcesy. Jednak podczas ostatecznej batalii zdradził go jeden z oficerów Motobu Teihara. Teihara zaproponował Han-an-chiemu, ażeby sam udał się do bitwy przed zamkiem, wspierając swoją osobą wojska, które toczyły bój. Han-an-chi posłuchał, ale gdy tylko wyszedł wrodzy wojownicy pierzchnęli. Jednakże był to manewr mający wyciągnąć oddziały nakijińskie z zamku, co się zresztą udało. Han-an-chi ruszył w pogoń, natomiast główna chuzańska armia Sho Hashiego przypuściła nagły szturm. . Han-an-chiemu udało się powrócić do zamku, gdzie przekonał się, że wróg już jest na murach. Ukarał jeszcze zdradzieckiego oficera potem sam zaś popełnił samobójstwo. Po podboju władzę nad zamkiem objęli królowie Chuzan. Najpierw Sho Hashi osadził tutaj słynnego generała Gosamaru, potem zaś swojego syna. Podczas najazdu Japończyków z Satsumy w 1609 roku zamek spłonął i nie został już odbudowany. Obecnie odwiedzają to miejsce turyści oraz rodowici mieszkańcy Okinawy uważający Nakijin za kolebkę swojego narodu. Nakijin jest od 2000 roku dodany do listy UNESCO Światowego Dziedzictwa Kultury, jako jedno z miejsc historycznych związanych z dawnym Królestwem Ryukyu.
Ruiny zamku Fukuoka (福冈 城, Fukuokajō) znajdują się w środku miasta. Podczas okresu Edo (1603-1867), zamek  Fukuoka kiedyś największy zamek na Kiusiu, został prawie całkowicie rozebrany  jako niechciany symbol feudalnej przeszłości. Obecnie  pozostały tylko zrujnowane mury i kilka wieżyczek, Fukuoka Zamek został zbudowany na początku 17 wieku przez Kuroda Nagamasa. Ród  Kuroda  rządził z zamku przez ponad dwa stulecia, aż do zniesienia systemu feudalnego w 1870 roku.
Ruiny  Zamku Tsuwano (津 和 野 城 迹, Tsuwanojō], znajdują się 200 metrów nad centrum miasta. Zamek został zbudowany pod koniec 12 wieku. Na początku 1600, kamienne ściany zostały dodane do zamku, ale główna budowla spłonęła w 1686 po uderzeniu pioruna.Twierdza nigdy nie została odbudowana, a zamek został wycofany ze służby w 1870,  pozostały tylko jego  kamienne fundamenty.
Zamek  Hagi (萩 城, Hagijō) został zbudowany w 1604 i służył przez następne dwa i pół wieku jako siedziba klanu Mori, jednego z najpotężniejszych klanów w Japonii. Po zakończeniu ery feudalnej, w drugiej połowie 19 wieku, zamek został zniszczony, a tylko jej fosy i mury przetrwały do ​​dzisiaj.
Aoba Zamek został zbudowany w 1600 przez potężnego pana feudalnego Masamune Data. Ze względu na okoliczności w obronie zamku, Masamune postanowił zlokalizować swoje fortyfikacje na górze Aoba, 100 metrów powyżej miasta poniżej.W ciągu ostatnich 400 lat zamek przetrwał anti-feudalny zapał okresu Meiji, ogromny pożar w 1882 i naloty dywanowe w 1945 roku. Teraz wszystko, co pozostało z zamku to  resztki kamiennych murów zewnętrznych i strażnicy.
To tylko fragment historii  japońskich zamków w rzeczywistości jest ich ponad 100 nie licząc zamków z których pozostaly już tylko ruiny, myślę że warto przybliżyc sobie ich historię.
25.10. 2013r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa