Ogrody  japońskie
Ogrody  japońskie  zostały  zbudowane na przełomie historii przez arystokratów, mnichów, wojowników, polityków i przemysłowców - do różnych celów, np. rekreacyjnych czy skupienia religijnego. Ewolucja ogrodów postępowała zgodne z okresami historii Japonii. Istnieje wiele typów ogrodów japońskich.  Wyróżnić można dwa najbardziej typowe rodzaje japońskich ogrodów. Pierwszy to Tsukiyama, w którym występują kamienie i pagórki symbolizujące góry oraz woda symbolizująca morze. Drugi rodzaj, czyli Karesansui to ogród ze żwirem, wodą i głazami, które maja stanowić swoistego rodzaju wyspy.                                                                                                                                                                                                
Wczesna Japonia (przed 794)
Jednym z najwcześniejszych form ogrodowych w Japonii były święte miejsca na łonie natury, ta wczesna forma ogródów  może być uznana w niektórych starożytnych świątyniach Shinto, na przykład w Ise sanktuariów, którego budynki są otoczone szerokimi dywanami obsypanymi żwirkiem.
Powszechne przyjęcie kultury chińskiej i buddyzmu w VI wieku ma  silny  wpływ na  wygląd japońskich ogrodów w  tym okresie   zostały zbudowane w cesarskich pałacach dla rekreacji i rozrywki cesarza i arystokratów. Utworzono  stawy i strumyki, wprowadzenie takich elementów miało na celu stworzenie jak najbardziej naturalnego krajobrazu.
Niestety, żaden z tych wczesnych ogrodów nie przetrwał. Jednak na podstawie znalezisk archeologicznych w Nara, East Garden Palace w Heijo Pałacu ogrody zostały  pieczołowicie odbudowane i otwarte dla publiczności w 1990 r.
Okresu Heian (794-1185)

Podczas stosunkowo spokojnego okresu Heian, stolica została przeniesiona do Kioto, gdzie arystokraci poświęcali  większość  czasu na sztukę. Rozpoczęto budowę ogrodów Shinden w  pałacach i willach, duże ogrody zostały wykorzystane do celów rekreacyjnych, takich jak żeglarstwo i wędkarstwo.
Ogrody Shinden zostały szczegółowo opisane w klasycznej opowieści powieści Genji. Do projektów ogrodów oprócz stawów i strumyczków  dołączono  wysepki połączone mostkami. Żwirek  wysypany na  placu przed budynkiem był używany do rozrywki.
Kamakura i Muromachi Okresy  1192-1573

 W tym  okresie ogrody  stały się mniejsze, prostsze i bardziej minimalistyczne, zachowując wiele z tych samych elementów, jak wcześniej, takich jak stawy, wyspy, mostki i wodospady.
Wiele ogrodów z tego okresu przetrwało w Japonii, zwłaszcza w największych świątyniach Kioto, takich jak Zen ryoanji, Daitokuji, Tenryuji i Kokedera. Niektóre starsze  znajdują się również w Kamakura, w tym wczesnych Zen ogrodach Zuisenji i Kenchoji.
Azuchi-Momoyama okresie (1573-1603)

Ogrody  herbaciane (Chaniwa) pojawiły się  już w poprzednich okresach i służyły do odbycia ceremonii parzenia herbaty, ale największy rozwój miały w okresie  Azuchi-Momoyama, gdy  mistrzowie herbaty dopracowywali  projekty takich ogrodów. W wyglądzie  są proste i użytkowe. Scieżki wyłożone kamyczkami  prowadzą od wejścia do herbaciarni.  Latarnie mają zapewnić oświetlenie i element dekoracyjny, a umywalka (TSUKUBAI) jest używana do rytualnego oczyszczenia. Wiele ogrodów herbacianych można dziś znaleźć w Japonii , chociaż wiele z nich zostały włączone do większych projektów ogrodowych.
Okres Edo (1603-1867)

Podczas okresu Edo, postanowiono odejść od minimalizmu z okresu Muromachi. Projekty zakładały że ogrody mają być duże przystosowane do spacerowania nad stawami, wyspami i sztucznymi wzgórzami, które można podziwiać z różnych punktów. Wiele ogrodów spacerowych miało również elementy herbacianych ogrodów.
Nowoczesne  ogrody (1868 do chwili obecnej)

W okresie Meiji, nastąpiła szybka modernizacja. Wiele z dawniej prywatnych ogrodów spacerowych zostało otwartych dla publiczności. Politycy i przedsiębiorcy byli siłą budowy nowych, prywatnych ogrodów spacerowych, które często zawierały zachodnie elementy ogrodnicze, takie jak klomby i trawniki. Wiele z tych ogrodów zostały zbudowane w nowej stolicy Tokio, na przykład Kiyosumi . Dobrymi przykładami są Zen ogrody Tofukuji świątyni w Kioto i kamienny ogród z tyłu Kongobuji świątyni na Koyasan które datują się od 1930 lub ogrody  w Adachi Muzeum Sztuki w pobliżu Matsue.
Ogrody japońskie podobnie jak drzewka bonsai cieszą się dużą popularnością w Europie i nic dziwnego bo każdy z nas potrzebuje czasem chwili wytchnienia od codziennego zabiegania, a w takim ogrodzie z pewnością można odpocząć.
Zapraszam do galerii
13.08.2013 R.
Kreator stron www - szybka strona internetowa