Ikebana – japońska sztuka układania kwiatów
Ikebana oznacza dosłownie „ożywiać kwiaty w wodzie". Ta licząca setki lat sztuka, zrodzona w Japonii, uczy komponowania bukietów harmonijnych i naturalnych zarazem.
 Trochę historii...
W okresie Heian (794-1185) rozpowszechnił się zwyczaj podziwiania pięknych kwiatów w naczyniu, ale nie złożonych przed ołtarzem. W okresie Kamakura (1185-1333) konkursy kompozycji kwiatowych, zwanych tanabana-e, odbywały się na dworze w dniu tanabana (festiwal gwiazdy Wega, siódmego dnia siódmego miesiąca kalendarza księżycowego). Tego dnia mnisi i arystokraci rywalizowali ze sobą, wykonując kompozycje kwiatowe na cześć festiwalu. W okresie Muromachi (1333-1568) sztuka układania kwiatów, praktykowana przez mnichów i warstwy arystokracji, stopniowo traciła konotację religijną. Pozostała jednak ściśle powiązana ze sferą duchową, podporządkowaną pojęciom filozoficznym i symbolice. Aspirowała do wyrażenia doskonałej łączności między Bogiem, człowiekiem i tworzeniem, stając się bardzo wyrafinowaną formą sztuki kado (droga kwiatów). W XVI wieku próbowano nadać znaczenie myślom artysty, przechodząc od biernego podziwiania kwiatów do podejścia bardziej złożonego. Ta postawa tworzy fundament ikebany (ikeru znaczy ożywiać, utrzymywać przy życiu, a hana kwiat). Podstawowe zasady tej sztuki zostały opracowane już w połowie XV wieku przez kapłana Ikenobo Senkei, twórcę pierwszej szkoły ikebany, szkoły Ikenobo. Pierwsze kompozycje tworzył pod nazwą tatehana (stojące kwiaty). W okresie Azuchi-Momoyama (1568-1616) tatehana ewoluowała w kierunku rikka (kompozycja pionowa), najbardziej rygorystycznej z kompozycji kwiatowych. W przeciwieństwie do rikka, nageire (dosłownie „wrzucać do środka") jest bardziej spontaniczną formą ikebany, a jej celem jest swobodna kompozycja z dzikich kwiatów, zgodnie z własnym gustem i własną wrażliwością estetyczną. Ten typ kompozycji jest ściśle związany z ceremonią picia herbaty: chabana (kwiaty używane podczas ceremonii picia herbaty) ogranicza się do jednego prostego kwiatu, którego piękno wyraża całą naturę.W okresie Edo (1616-1868) pojawiła się wielka różnorodność szkół. Na czele każdej z nich stał lemoto, a w kolejnym stuleciu ikebana była już uprawiana przez wszystkie warstwy społeczeństwa japońskiego.  W drugiej połowie XIX wieku, w okresie Meiji, Japonia po dwóch stuleciach izolacji otworzyła się na Zachód. Dokonujące się w tej epoce przemiany wywarły ogromny wpływ zarówno na sztukę, jak i na życie codzienne. Unshin Ohara zerwał z tradycją i rozwinął nową formę ikebany, moribana (zebrane kwiaty), pierwszy krok do ikebany współczesnej. Stworzył szkołę Ohara, oficjalnie założoną dopiero w 1912 roku. W 1927 roku Sofu Teshigahara wraz z grupą awangardowych artystów proklamował nowy rodzaj ikebany wykorzystujący kwiat jako element rzeźbiarski, tworząc szkołę Sogetsu.  Pod koniec okresu Showa (1926 – 1989) wyłonił się wolny styl zwany Jiyuka. Nie było w nim sztywnych zasad i był kreacją artystycznego wyrazu idei czystego piękna. Do aranżacji używane były czasami formy i materiały nie związane z roślinnością w celu podkreślenia najistotniejszych walorów estetycznych całości. Styl wolny oparty był na idywidualnym wyczuciu układającego w zakresie doboru barw i sposobie wyrażenia swoich idei i odczuć. W stylu wolnym użyty pojemnik był integralną częścią całości kompozycji.  W Japonii jest przeszło 3 tys. szkół aranżacji kwiatów. Do najstarszych należą Ikenobo, Ohara i Sogetsu. Inne znane szkoły to: Adachi Ryu, Enshu Isshin Kai, Ichiyo, Kaden Ryu, Misho Ryu, Saga Goryu. Koncepcje i idee jednej szkoły nie koniecznie muszą być respektowane przez inne szkoły. 
Japończycy postrzegają naturę w inny sposób, widząc w jej elementach coś więcej niż tylko walory dekoracyjne. Szintoizm, starożytna religia narodowa, w znacznym stopniu przyczynił się do rozbudzenia wrażliwości na język natury i obecność kami, bóstw zamieszkujących kamienie, drzewa, rzeki, wiatr czy kwiaty. Tradycja aranżacji kwiatów i kontemplacji stała się formą duchowości. Zwyczaj umieszczania ich przed ołtarzem jest ściśle związany z buddyzmem wprowadzonym w Japonii w VI wieku. Rozwój ikebany wywodzi się z kuge, ofiar kwiatowych w rytuałach buddyjskich. Ofiarowane kwiaty mają w nich wymiar sakralny. Przy układaniu kwiatów liczy się każdy szczegół – rodzaje użytych gałęzi, kamieni i liści, a nawet światło w jakim ustawiona jest cała kompozycja. Symbolika ikebany opiera się na trzech elementach – ludzkości, nieba i ziemi. Stąd w pierwszych kompozycjach ikebany najważniejszym elementem były trzy kwiaty lotosu o różnej długości. Najdłuższy symbolizował niebo, krótszy człowieka, a najkrótszy – ziemię.Filozofia towarzyszy ikebanie aż do czasów dzisiejszych. Rośliny są symbolem ludzkości, która brnie przez życie każdego dnia rozwijając się, bądź usychając. Naczynie jest symbolem ziemi, z której czerpiemy siłę i energię do rozwoju. To, że wszystkie elementy są skierowane do góry (czyli do nieba) jest symbolem stałego rozwoju, jaki powinien towarzyszyć całemu życiu człowieka.
Style  Ikebany
Rikka- to najstarszy poznany styl ikebany liczący sobie kilkaset lat jego twórcą był  Ikenobo Senkeia. W tłumaczeniu oznacza '' stojące kwiaty'' Tradycyjna  rikka(rikka shōfūtai) składa się z siedmiu lub dziewięciu głównych elementów zwanych yakueda(shin,shoshin,soe,uke,nagashi,mikoshi,shoshin i dodatkowo do oraz  maeoki). Różnią się one od siebie charakterem, wysokością,kątem ustawienia, rodzajem użytego materiału roślinnego, ale razem tworzą harmonijną całość – jeden krajobraz. Ułożenie kompozycji w stylu Rikka jest trudne i wymaga znajomości sztywnych zasad oraz symbolicznej wymowy materiału roślinnego. Kompozycja powinna być okazała, złożona ze znacznej liczby kwiatów i gałązek. Jej zasadniczym elementem jest ustawiona pionowo najwyższa linia stanowiąca „serce” — rdzeń układu. Może to być np. gałązka sosny lub kwitnącej wiśni. Jeśli odchyla się od pionu, to jej wierzchołek powinien być skierowany do środka. Obok rdzenia ustawia się pozostałe, niższe elementy, składające się czasem z kilku gałązek lub kwiatów, skierowane w różne strony. Całość uzupełnia się znaczną liczbą elementów dodatkowych, którymi mogą być zarówno kwiaty, jak i listki, np. żurawki, begonii, języczki. Materiał roślinny może być bardzo różny. Najprościej jest ułożyć kompozycję w stylu Rikka z irysów. Można też wykorzystać w tym celu narcyzy, piwonie, chryzantemy, a także gałązki rozmaitych drzew, np. klonu.Kompozycje w stylu Rikka charakteryzuje asymetria.  Używa się naczyń średniej wysokości, często o wyszukanym kształcie, bogato ornamentowanych i stawia się je na ozdobnej podstawie. Ponieważ naczynia mają nierzadko szeroki otwór, a kwiaty zgodnie z założeniami stylu powinny sprawiać wrażenie wyrastania z jednego pnia, używa się różnego rodzaju lejków, w których umocowuje się materiał roślinny. Lejki ‘powinny mieć niejednakową średnicę i regulowaną długość końcówek. Wtyka się je w pakiet zrobiony z trzciny lub słomy, umieszczony w otworze naczynia. Lejki ustawia się na różnej wysokości i wkłada w nie końce kwiatów.  Wysokość takich kompozycji wynosi od 80 do 100 cm, ale bywają także wyższe.
Shoka- Style Shoka wygląda na bardzo prosty, ale jest jednym z najtrudniejszych ze wszystkich stylów Ikebana.Shoka jest klasycznym stylem ikebany o sztywnych regułach, ale bardzo uproszczonym, sprowadzonym do ograniczonej liczby zasad i materiałów, dlatego łatwym do wykonania. Wierz-chołki trzech głównych elementów układu tworzą trójkąt. Główna linia shin jest najdłuższa i znajduje się w centrum kompozycji. Linia soe średniej wysokości — usytuowana jest z boku. Linia tai jest. najkrótsza i znajduje się po stronie przeciwnej. długość shin ponad poziomem wody w naczyniu równa się półtorej do trzech wysokości albo szerokości wazonu, zależnie od pojemnika, typu materiału roślinnego i miejsca ustawienia gotowej kompozycji. Długość soe równa się 2/3 wysokości shin, a tai r 1/3 wysokości shin. Poszczególne elementy powinny być tak ustawione, by nie dotykały brzegów naczynia. Aby to uwypuklić, usuwa się wszystkie liście nad poziomem wody w wazonie do wysokości 5 cm.
W celu rozbudowania kompozycji używa się elementów pomocniczych, ‘ które podpierają główne linie i są im podporządkowane. Nie ma określonych zasad co do liczby, położenia i długości pomocniczych gałązek. Muszą one być zgrane z głównymi elementami i odpowiednio względem nich ustawione. Do kompozycji w stylu Shoka używa się nie więcej niż dwu różnych gatunków roślin jednocześnie. Styl Shoka wybieramy wówczas, gdy dysponujemy niewielką liczbą kwiatów i mamy mało cierpliwości. Ułożenie kwiatów w tym stylu nie zajmie nam wiele czasu. Istnieją dwa rodzaje Shoka. Jednym z nich jest klasyczny Shoka Shofutai i bardziej nowoczesny styl Shoka Shimputai.
Shoka Shimputai- Shoka Shimputai, jest bardziej przystosowana do nowoczesnego stylu życia. Shimputai dosłownie oznacza "wiatr" nowy styl. To jest podobne w koncepcji do Rikka Shimputai gdzie aranżacje mogą być bardziej wyraziste z powodu zwolnienia z sztywnego zbioru zasad i formy widać w Shofutai.
Na przykład, zamiast trzech głównych pędów postrzegane jako Shofutai, dwa przeciwstawne główne części konstrukcji Shimputai Shoka.
Są one znane jako Shu i Yo. Zazwyczaj dodatkowe łodygi nazywa się ashirai służą do wykonania układu. Do istotnych czynników zalicza się kontrastujące kolory, wielkość i konsystencję.Cechy wyróżniające Shoka Shimputai to  jasność i ostrość. 
Style Nageire i Moribana - kładą nacisk na naturalne piękno i właściwości kwiatów i roślin z tradycyjnego Rikka i style Shoka. Jednak w Nageire  rozmieszczone są znacznie bardziej swobodnie.Wazony na  Nageire są cylindryczne często wysokie.Nageire  składa się z trzech głównych gałęzi, Shin, Soe i Tai. Wysokość Shin jest zwykle jeden i pół wysokości wazonie plus szerokość w wazonie. Soe jest około dwóch trzecich do trzech czwartych Shin. TAI jest około jednej trzeciej do połowy wysokości Shin.
Styl Moribana- to najprostszy styl wszystkich stylów Ikebana, więc  jest najbardziej odpowiedni dla początkujących. Moribana oznacza "piętrzące się kwiaty". To tworzy piękny wolumin, który można oglądać z trzech stron. Wazony na  Moribana są zazwyczaj szerokie.
Freestyle ikebana-Materiały w stylu wolnym są nieograniczone,aranżacja jest dowolna zarówno w doborze kwiatów jak i dodatków. Materiałami  mogą być na przykład:  suszony, papier, tworzywo sztuczne lub metale.Mogą być zastosowane różne  techniki, można modyfikować liście przez odcięcie ich do różnych kształtów, z oryginalnej postaci naturalnej.Wazon jest też bardzo ważnym elementem aranżacji.
Inne rodzaje Ikebany

Heika – kilka różnych odmian, których wspólną cechą jest ustawienie kwiatów w wysokim naczyniu. Najczęściej używane kwiaty to kalie, lilie, chryzantemy i peonie.

Morimono – kompozycja powstaje w małym koszyku wiklinowym lub niskiej miseczce. Wykorzystujemy kwiaty o krótkich łodyżkach oraz owoce.

Kakebans – bardzo wyszukane kompozycje wykorzystujące liście, gałęzie i rośliny pnące.

Gigant – jak sama nazwa wskazuje jest to „powiększona” ikebana, sięgająca nawet 25 metrów wysokości.

Zeneika i Juyika – urozmaicone kompozycje, oprócz kwiatów wykorzystujące owoce, mech i gałęzie.Jiuybana – fantazyjne kompozycje, kwiaty się farbuje, łamie się ich łodygi lub wyrywa płatki. Do ich tworzenia używa się piór, gałęzi i innych ozdób. Niektóre elementy bywają bardzo zaskakujące – spotyka się nawet martwe owady.
19.09.2013r
Zapraszam do galerii
Kreator stron www - szybka strona internetowa