Historia  Tybetu

Songcen Gampo

Historia wielokulturowego i przesyconego mistyczną religijnością Tybetu sięga daleko wstecz, bo aż VII-VI wieku. Tradycje tego kraju wywieść można od buddyzmu, czyli systemu filozoficznego panującego niepodzielnie w tej części świata od wiek wieków. Jedną z najpowszechniej znanych i opowiadanych legend jest opowieść o pierwszych tybetańskich władcach, którzy zstąpili z nieba, aby zasiać tutaj ziarno kultury i rozpocząć ziemskie panowanie w tej części świata. Od miejsca rezydowania pierwszych królów, to jest obecnej prefektury Shannan, dawnej Jarlung, przyjęło się określać pierwszą dynastię władców dynastią z Jarlungu. Pierwszym historycznym, nie mitologicznym królem Tybetu był Songcen Gampo, żyjący w latach 610-649 przed Chrystusem. To właśnie za jego rządów pojawił się w trudno dostępnym Tybecie, popularny już w całej Azji buddyzm, jednakże wzrost popularności tegoż wyznania szacuje się na lata około 755-800, na które przypada także panowanie Trisonga Decena. Największy rozwój terytorialny i rozkwit kulturowy Tybetu przypada na okres drugiej połowy VII i i VIII wiek przed Chrystusem, kiedy to Tybet uzyskał największe wpływy polityczne. Ośrodkiem centralnej władzy stała się stolica państwa, miasto Lhasa, sprawująca rządy nad mnóstwem pomniejszych tybetańskich miast-państw. Rozwój buddyzmu, podporządkowanego początkowo zwierzchnictwu mongolskiemu doprowadził w efekcie do powstania szkół sakja i gelug. Z tej ostatniej wywodzą się tradycyjni przywódcy duchowi tybetańskiego buddyzmu, Dalajlamowie, którzy, począwszy od V wieku, stali się także świeckimi zwierzchnikami tybetańskiego państwa.
Tybet a Chiny
Tybet jest nieodłączną historycznie częścią Chin. Został w XIII wieku, za czasów dynastii Yuan, ustalony jako administracyjny obszar podlegający chińskiemu cesarzowi i oficjalnie wpisany na mapę Chin. Nastepnie, za dynastii Ming władza nadal utrzymywała swe suwerenne prawa do Tybetu. Zaś po wieku XVII dynastia Qing jeszcze bardziej umocniła swą władzę w Tybecie. Cesarze dynastii Qing w latach 1653 i 1713 potwierdzali kolejno autentyczność V wcielenia Dalajlamy i V wcielenia Panczen Erdeni, oficjalnie nadawali im godność, i ustalali ich polityczną i religijną pozycję w Tybecie. Od tego czasu takie potwierdzenie przez Rząd Centralny Chin autentyczności wcielenia kolejnych Dalajlamów i Panczen Erdeni i ich intronizacji stało się ustalonym systemem. Rząd Centralny ustanowił w 1727 roku Urząd Gubernatora Tybetu, który jako przedstawiciel władz centralnych prowadził kontrolę nad miejscowym administrowaniem w Tybecie. W 1793 roku opublikowano Status Zatwierdzony przez Cesarza w sprawie Administrowania w Tybecie, w którym Rząd Centralny uregulował szczegółowe zasady polityczne, ekonomiczne, spraw zagranicznych, religijnych i obrony militarnej, które miały zastosowanie w Tybecie. 
Tybet  dzisiaj
Po powstaniu Tybetańskiego Regionu Autonomicznego, od 30 lat ludność tybetańska nie tylko cieszy się wszystkimi uprawnieniami obywatelskimi i politycznymi zawartymi w Konstytucji, a także zgodnie z prawem różnymi specjalnymi uprawnieniami prowadzenia autonomii regionu narodowościowego. Rosną szybko kadry urzędników o tybetańskim rodowodzie. W 1998 roku urzędników o rodowodzie tybetańskim oraz innych mniejszości narodowościowych było w całym regionie 74.9% ogólnej liczby urzędników. Również swoboda wyznania jest w Tybecie szczególnie chroniona i szanowana. Od 1980 roku Rząd Centralny i miejscowy rząd Tybetu zainwestowali w restaurację najważniejszych świątyń oraz Pałacu Potala i Dazaosi 300 mln yuanów i dużą ilość złota i srebra. W Tybecie jest dzisiaj 1787 świątyń i miejsc kultu religijnego. Rząd Centralny podjął szereg przedsięwzięć w celu zachowania i rozwoju tradycyjnej bogatej kultury miejscowej, i zagwarantowania narodowości tybetańskiej wolności używania i rozwoju własnego języka i pisma.
Aby przyczyniać się do szybkiego i wszechstronnego rozwoju Tybetu, Rząd Centralny opracował i prowadził wiele specjalnych polityk i uprzywilejowań jak pomoce dla Tybetu udzielone przez cały kraj. Nie tylko dawał ogromną ilość dotacji finansowych, inwestycji w infrastrukturę i specjalnej dopłaty, również prowadził politykę zwolnień od podatku. Od 1952 roku do 2001 roku ogólna dopłata Centralnego Rządu wyniosła 56,900 milionów yuanów. Od 1994 roku Rząd Centralny oraz pozostałe prowincje i miasta zwiększyły inwestycje w Tybecie i z całą siłą poparły rozwój społeczno-ekonomiczny Tybetu. Od 1994 roku do 2000 roku przeciętny roczny wzrost PKB Tybetu wyniósł 12.4%, w 2001 roku ogólne PKB Tybetu wyniosły 13,786 milionów yuanów, w porównaniu z 1952 rokiem wzrosły o 35 i pół raza. Dziś Tybet ma dwa lotniska cywilne, 401 elektrowni różnych rodzajów, 22.5 tys kilometrów dróg krytych, a w czerwcu 2001 roku rozpoczęto budowę linii kolejowej Tybet-Qinghai, która zakończy wreszcie historyczny "brak kolei w Tybecie".Okres Reform i Otwarcia wpłynął też na handel wewnętrzny i zagraniczny, oraz turystykę w Tybecie. Przez ostatnie pięć lat Tybet wykorzystywał umownie 125 milionów dolarów kapitałów zagranicznych. Do 2000 roku ogólne obroty importowo-eksportowe całego regionu wyniosły 130 mln dolarów, w tym eksport 113 mln dolarów. W 2000 roku Tybet przyjął 598,300 gości, w tym 148,900 było gości z zagranicy. Rząd Centralny prowadzi również politykę wsparcia dla edukacji w Tybecie, jest ona bezpłatna. Koszt pełnej edukacji, od podstawowej szkoły aż do ukończenia wyższej uczelni jest pokrywany całkowicie z kasy państwa. Oprócz tego również lecznictwo i higiena uległy widocznemu polepszeniu, dzięki temu średnie życie w Tybecie wydłużyło się od 35 lat do 67 lat. 
28.11.2013r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa