Epoka Walczących Królestw
Za początek Epoki Walczących Królestw chińska tradycja chronologiczna przyjęła rok 475 p.n.e., kiedy rozpadło się dawne królestwo Jin na państwa Zhao , Wei i Han . W III w. p.n.e. o władzę w Chinach walczyło siedem państw: Chu , Qin , Yan , Qi , Wei, Zhao i Han. W 256 p.n.e. królestwo Qin położyło kres formalnemu panowaniu dynastii Zhou, w 230 p.n.e. podbiło państwo Han, w 228 Zhao, 225 Wei, 223 Chu, 221 Yan i Qi, jednocząc ostatecznie całe Chiny. Pomimo ustawicznych wojen w Epoce Walczących Królestw nastąpiły pozytywne przemiany gospodarcze i społeczne oraz rozpoczął się niespotykany dotąd rozkwit kultury. Wzrosła znacznie liczba ludności, rozwinęły się miasta, pojawiły się liczne szkoły filozoficzne (stąd czasami epokę tę nazywa się okresem "stu szkół filozoficznych"), jak np. konfucjanizm i taoizm . Zwycięstwo królestwa Qin nad pozostałymi państwami chińskimi nie było przypadkowe. Samo położenie geograficzne dawało mu pewną przewagę: od wschodu ograniczone było przełęczą, którą przebijała się rzeka Huang He , skręcając ku zachodowi, od południa zaś łańcuchem gór; otwarte granice zachodnie i północne były często atakowane przez plemiona niechińskie, ale umożliwiały przenikanie nowych technik i ekspansję. Oddalenie Qin od głównych ośrodków cywilizacji chińskiej sprawiało, że ludność tego królestwa znajdowała się na niższym poziomie kultury i łatwiej poddawała się absolutystycznym rządom swych władców. Między 356 a 348 w państwie Qin wprowadzono wiele reform społecznych i ekonomicznych, opracowanych przez ministra Shang Yanga , mających na celu przede wszystkim wzmocnienie władzy króla i scentralizowanie państwa. Państwo zostało podzielone na 31 okręgów administracyjnych, co położyło kres starożytnemu podziałowi na lenna . Starą arystokrację feudalną zastąpiono szlachtą wojskową, wprowadzono unifikację miar i wag, całemu państwu narzucono dyscyplinę wojskową, zreformowano armię.
Chińska  filozofia z Epoki  Walczących  Królestw
Narodziny i rozkwit filozofii chińskiej przypadają na VI-III w. p.n.e., tj. ostatnie stulecia panowania dynastii Zhou, zanim władca księstwa Qin - Zheng, zjednoczył wszystkie chińskie państewka. W okresie tym, zwanym klasycznym, ukształtowały się najbardziej znane szkoły filozofii chińskiej. Wydarzenia historyczne (epoki Wiosen i Jesieni oraz Walczacych Królestw) sprowokowały pytania o to, jak zaradzić szerzącemu sie wokół chaosowi i jak wobec niego winien zachować się człowiek.

Konfucjusz

Konfucjanizm - zapoczatkowany przez Konfucjusza (551-479 p.n.e.), później zaś reprezentowany m.in. przez Mengzi (ok. 372-289 p.n.e.) i Xunzi (ok. 298 - ok. 238 p.n.e.) - głosił, że chaos jest efektem rozpadu tradycyjnych norm i wartości, postulował zatem ich przywrócenie; kładł nacisk na pracę nad sobą i edukację, wielkie znaczenie przywiązywał do upowszechniania właściwych przykładów moralnych, które miały moc przyciągającą i przekształcającą. W opozycji do konfucjanizmu znalazła się szkoła zwolenników motizmu, tj. poglądów Mozi (ok. 479 - ok. 381 p.n.e.). Nieład wywodzono tu z konfliktów zrodzonych z egoistycznej troski o siebie, swoich najbliższych i własną prowincję; lekarstwem na to miała być utylitarystyczna etyka społeczna, pozwalająca zrealizować ideał miłości powszechnej (przeciwieństwo konfucjańskiego hierarchizmu).

Laozi

Motizyści propagowali swoisty ascetyzm, wzywając do odrzucenia etykiety i ceremoniałów (kwestionowali m.in. sens urządzania uroczystych pogrzebów). Taoizm i jego najwybitniejsi przedstawiciele: Laozi (VI w. p.n.e.), Yang Zhu (ok. 440 - ok. 360 p.n.e.) i Zhuang Zhou (369-286 p.n.e.), odpowiedzialnością za zło swoich czasów obarczali zabieganie o cele doczesne i podporządkowywanie się społecznym konwencjom moralnym, naruszającym naturalną harmonię świata ( tao). Postulowano odrzucenie tych konwencji i życie we wspólnotach wiejskich - umożliwić to miało samospełnienie jednostkom i nastanie powszechnego ładu.

Han Fei

Inne szkoły okresu klasycznego nie zakreślały pola swoich zainteresowań etycznych tak szeroko. Legiści, których najwybitniejszym przedstawicielem był Han Fej (ok. 280 - ok. 233 p.n.e.), kierowali swe nauki do władców; wbrew konfucjanistom, dowodzili prymatu ustawodawstwa i racji stanu nad wymogami etyki i tradycji. Logiści, m.in. Huishi (ok. 350 - ok. 260 p.n.e.), skupili się na mechanizmach argumentacji i dochodzenia do paradoksalnych konkluzji oraz na systematyzacji pojęć, poprawnym rozumowaniu i niezawodności wnioskowania. Szkoła zwana yin-yang rozwijała wątki kosmologiczne, dostrzegając u podstaw wszelkich przemian we Wszechświecie ścieranie się 2 sił: pasywnej, ciemnej, żeńskiej yin oraz aktywnej, jasnej, męskiej yang.
31.07.2015r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa