Biwa

Biwa (jap. 琵琶) - czterostrunowy instrument muzyczny z wschodniej Azji, rodzaj lutni o płaskiej tylnej ściance pudła rezonansowego. Struny, wykonane z jedwabiu, szarpie się drewnianym plektronem. Obok koto i shamisenu najpopularniejszy instrument strunowy w Japonii.Dodatkowo biwa jest poświęcona bogini Benten, odpowiedzialnej za muzykę, elokwencję, poezję i edukacje. Dotarła w Japonii w dwóch formach w VII wieku. 

Gaku-biwa

Rozwinął się z instrument pipa, podczas gdy sama pipa pochodzi z podobnych instrumentów w Azji Zachodniej. Ten typ nazywano Gaku-biwa i był używany z zespołami Gagaku. Jest to typ najbardziej rozpowszechniony..Inny rodzaj biwa (mōsō-biwa lub kōjin-biwa) znajdziemy w rejonie Kyushu. Jest ona cieńsza od Gaku-biwa używano podczas uroczystości i obrzędów religijnych. Lecz na krótko, gdyż zostało przejęte przez mnichów buddyjskich, którzy przekształcili je w Mōsō-Biwa, niewielkich rozmiarów i przenośny instrument.Było praktyczniejsze ze względu na funkcjonalność. 
Dzięki temu stworzono Heike-Biwa, które, jak wskazuje jego nazwa, był używany głównie do recytacji bajki o Heike .Przez najbliższych kilku wieków, muzycy obu form prześcigali się w swym kunszcie, opracowując różne style i nowe instrumenty z rodziny biwa I tak w okresie Kamakura (1185-1333), Heike-biwa został dosyć popularnym instrumentem. Sam jego wygląd przypomina krzyżówkę Gaku-biwa i Mōsō-Biwa. Zachował on zaokrąglony kształt Gaku-Biwa, i miał duży plektron jak u Moso-Biwa. Heike biwa było małe, jak Mōsō-Biwa i używano go do podobnych celów

Satsuma-biwa

Nowoczesne Satsuma-biwa i Chikuzen-biwa maja swe korzenie z Moso-Biwa. Satsuma biwa została wykorzystana na szkolenia moralnego i psychicznego przez samurajów w Okresie Walczących Królestw a później w dalszych okresach. Chikuzen biwa był używany przez mnichów buddyjskich odwiedzających prywatne mieszkania nie tylko do obrzędów buddyjskich, ale również także do celów rozrywkowych jakim było opowiadanie historii lub też przekazywania nowinek ze świata. Jeśli chodzi o wieki od mniej więcej XVI do połowy XIX to nie wiele można mówić o historii, gdyż niewiele o niej napisano. Wiadomo jednak, że powstały wtedy trzy główne nurty biwa, które pojawiły się w tych latach. Były to:
- Zato (najniższy państwowy, używany przez niewidomych muzyków),
- Shifu (styl samurajski)
- i Chofu (styl miejski).
Owe style podkreślały śpiew z akompaniamentem i stanowiły podstawę dla edo-uta.
 Pojawiły się style takie jak shinnai i kota.
Z tych stylów powstały dwa główne ocalałe z tradycji Biwa: Satsuma-Biwa i Chikuzen-biwa. Od mniej więcej od epoki Meiji (1868-1912), były popularne w Japonii, a na początku ery Showa (1925-1989), stworzono Nishiki-biwa, który dosyć szybko zyskał popularność.
Do innych zaliczymy Higo-biwa wyłącznie wykonywany przez osoby niewidome w czasach powojennych. Higo-biwa jest ściśle związana z Heike-Biwa i, podobnie, opiera się on na tradycji ustnej, narracyjnej, koncentrując się na wojnach i legendach z nimi związanymi.
W połowie okresu Meiji (1868-1912) dokonano poprawek i ulepszeń instrumentu
Na początku okresu Taisho (1912-1926), zmodyfikowano Satsuma-Biwa i Nishiki-Biwa, na których grywały kobiety. I tutaj mamy cała gamę muzycznych utworów. Popularna była zwłaszcza Tale of the Heike, odnosząca się do wojen: chińsko-japońskiej oraz rosyjsko-japońskie (np. Takeo Hirose lub Hitachimaru )Jednak sama typowa gra na tym instrumencie wymarła i odtąd była znana na zachodzie, gdzie zyskała duża popularność.
 Co nie oznacza, iż jej wcale w Japonii nie ma.
28.03.2016r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa