Birmańska  muzyka
Pentatonika-W tradycyjnej muzyce birmańskiej wyraźne są wpływy muzyki chińskiej. Zarówno muzyka birmańska, jak i chińska charakteryzują się pentatoniką, czyli skalą złożoną z pięciu stopni zbudowaną w obrębie oktawy. Pentatonika występuje także w polskiej muzyce ludowej.Ponadto w muzyce Myanmaru widoczne są wpływy muzyki indyjskiej i tajskiej.Oczywiście na przestrzeni wieków tradycyjna muzyka ulegała zmianom. Yodaya to jedna z pierwszych tradycji muzycznych w Birmie, która bazuje na pieśniach znanych w Królestwie Ayutthaya (1350–1767, obecnie znajdującym się na terytorium Tajlandii).Natomiast w okresie Bayinnaung (1551–1581) oraz Hsinbyushin (1753–1776) muzyka ta czerpała wiele z Ramajany, czyli najważniejszego eposu sanskryckiego, który powstawał na przestrzeni II w. p.n.e. - II w. n.e.
Tradycyjne birmańskie instrumenty
Tradycyjna muzyka birmańska jest melodyjna i zazwyczaj w tonacji 4/4 (nazywana jest wówczas „na-yi-se”), 2/4 (nazywana „wa-let-se”) lub 8/16 (nazywana „wa-let-a-myan”). Muzyka ta oparta jest na dźwiękach instrumentów, które można podzielić na pięć odmiennych grup:
Kyee – instrumenty wykonane z brązu, takie jak np. gongi,
Kyoo – instrumenty smyczkowe, takie jak np. harfa,
Tha yey – instrumenty perkusyjne, takie jak np. bębny,
Lei – instrumenty dęte, takie jak np. flet,
Niech Khok – różnego rodzaju kołatki, takie jak np. kołatki bambusowe.We współczesnych birmańskich zespołach muzycznych pojawiają się także fortepiany, akordeony, trąbki, gitary czy organy.
Zespoły muzyczne
Tradycyjne birmańskie zespoły muzyczne można było podzielić na dwie grupy: te, które wykonywały swoją muzykę w plenerze, na wolnym powietrzu i te, które występowały tylko w zamkniętych pomieszczeniach. Pierwsze z nich nazywane są sidaw lub sidawgyi. Zespoły te były kluczowymi elementami podczas najważniejszych uroczystości państwowych i ceremonii religijnych. Składały się z wielu muzyków grających na najróżniejszych instrumentach. Tym właśnie różniły się od „zespołów wewnętrznych”, które były bardziej kameralne. Składały się jedynie z kilku muzyków i piosenkarza.
Birmański śpiew
Pisząc o tradycyjnej muzyce birmańskiej nie można pominąć tak ważnego elementu, jakim jest śpiew. Jednym z najbardziej znanych stylów wokalnych jest tu mahagita. Mahagita to zbiór klasycznych pieśni noszących nazwę thachin gyi. 
Muzyka folkowa
Współcześnie muzyka folkowa towarzyszy przede wszystkim festiwalom oraz występom teatralnym. Zespoły grające podczas tego typu wystąpień nazywane są hsaing waing. Muzyka ta, mimo iż ma wiele cech wspólnych np. z tradycyjną muzyką tajską jest nietypowa ze względu na nagłe zmiany rytmu i melodii. Różnice widoczne są także w samej strukturze utworu i jego barwie.
Pop, rock i hip-hop
Tak jak w każdym innym kraju muzyka w Birmie nie ogranicza się jedynie do tradycyjnych form. Birmańska młodzież chętnie słucha rocka i popu. Dla nich muzyka to wolność. Wolność wypowiedzi, a na to socjalistyczny rząd birmański nie mógł sobie pozwolić, dlatego też każdy muzyk podlegał cenzurze przez ustawy prawne oraz specjalne organy, czyli Zarząd Kontroli Prasy i Centralną Radę Rejestracji. W późniejszych latach powstał także Myanmar Music Asiayon (MMA), który wymuszał na artystach tworzenie propagandowych płyt. W latach 90. do Myanmaru przybył rap i hip-hop. Obecnie to właśnie te gatunki muzyczne wiodą prym wśród słuchaczy. Mało kto jednak wie, że na muzycznym rynku tego kraju są także zespoły punk’owe, a nawet metalowe.
20.10.2014r.
Kreator stron www - szybka strona internetowa